არქივი
«« ივლისი 2018 »»
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
კურსი
კონვერტორი
USD
1 USD
2.4546
EUR
1 EUR
2.8520
RUB
100 RUB
3.8927
19-07-2018
მალე გამოჩნდება მაჟორიტართა ბუნტი ბუნებრივი იყო თუ ხელოვნურად ინიცირებული
12:39 22-08-2017
მალე გამოჩნდება მაჟორიტართა ბუნტი ბუნებრივი იყო თუ ხელოვნურად ინიცირებული საშინაო პოლიტიკის აქტუალურ თემებზე ”ინტერპრესნიუსი” დამოუკიდებელ ექსპერტს ზაალ ანჯაფარიძეს ესაუბრა.

- ბატონო ზაალ, მესამე დღეა ხანძარი მძვინვარებს ბორჯომის ხეობაში. საერთოდ, ზაფხულში ჩვენში გახშირებული ხანძრების პრობლემა ცალკე სასაუბრო თემაა, მაგრამ ახლა როცა ბორჯომის ხეობაში ხანძრის ჩაქრობის პრობლემა რეალურად დგას, თქვენ როგორ შეაფასებდით კრიზისულ ვითარებაში ხელისუფლების მოქმედებას და თქვენი აზრით, სავარაუდოდ, რას უკავშირდება გამძვინვარებულ ხანძართან ქართული სახელმწიფოს უსუსურობა?
- დიახ, ბოლო დროს მართლაც ბევრ კითხვას აჩენს ეს გახშირებული ხანძრები, რომლებზეც აქამდე დამაკმაყოფილებელი პასუხები არ გასცემია. გვალვები წინა წლებშიც ყოფილა, მაგრამ ხანძრების ასეთი ერთმანეთს მიწყობილი სერია არ მახსოვს. ხელისუფლება აკეთებს იმას, რისი გაკეთებაც შეუძლია და რისი რესურსი გააჩნია. სხვათა შორის, იგივე კითხვა დაისვა თუ რამდენად ადეკვატურად მოქმედებდა ხელისუფლება 2015 წლის 13 ივნისის წყალდიდობის შედეგად გამოწვეული კატასტროფის დროსაც.
რატომ უნდა გვიხდებოდეს ხანძრის ჩასაქრობად ვერტმფრენების თხოვნა თურქეთიდან და აზერბაიჯანიდან და არ უნდა გვყავდეს ჩვენი საკუთარი, მით უმეტეს როდესაც ვიცით, რომ ბოლო წლებში ხანძრები ტყე-პარკებში სისტემატურად ჩნდებაკავშირი

არის გარემოებები, მათ შორის ბუნებრივი, რომლებიც ხელისუფლების კონტროლს მიღმაა, მაგალითად ქარი, რომლის შედეგადაც ხანძრის არეალი გაფართოვდა. მე ამ კატასტროფების სფეროს სპეციალისტი არ ვარ, რომ ექსპერტულად ვიმსჯელო რამდენად ეფექტურად მოქმედებს ხელისუფლება.
ამ კითხვას რომ ვუპასუხოთ, ჯერ ეფექტურობის კრიტერიუმები უნდა დავადგინოთ. თუმცა არსებობს კითხვები. მაგალითად, რატომ უნდა გვიხდებოდეს ხანძრის ჩასაქრობად ვერტმფრენების თხოვნა თურქეთიდან და აზერბაიჯანიდან და არ უნდა გვყავდეს ჩვენი საკუთარი, მით უმეტეს, როდესაც ვიცით რომ ბოლო წლებში ხანძრები ტყე-პარკებში სისტემატურად ჩნდება.
- მას შემდეგ, რაც ”დემოკრატიული მოძრაობის” ლიდერმა ნინო ბურჯანაძემ თბილისის მერობის კანდიტადად კახა კუკავა, ხოლო საკრებულოს თავმჯდომარედ დიმიტრი ლორთქიფანიძე დაასახელა, შეიძლება ითქვას, რომ ადგილობრივ არჩევნებს ინტრიგა აშკარად მოემატა.
ვგულისხმობ მერობის კანდიდატ კახა კუკავას განცხადებას იმის თაობაზე, რომ ”დემოკრატიული მოძრაობა” და პარტია ”თავისუფლება” იბრძოლებენ სერიოზული კორექტივები შეიტანონ ბოლო წლებში არჩევნების შედეგებში, როცა გამარჯვებული სულ ”ქართული ოცნება”, ხოლო დამარცხებული ასევე სულ ”ნაცმოძრაობა” იყო…

- იმისათვის რომ არსებულ მდგომარეობაში ცვლილებები შეიტანო, საამისო რესურსი უნდა გაგაჩნდეს. ჩემი აზრით, აღნიშნულმა პოლიტიკურმა პარტიებმა და პოლიტიკოსებმა არაერთხელ აჩვენეს, რომ მათი რესურსები შეზღუდულია. და თუ სოციოლოგიურ გამოკითხვებს და ამ პარტიების საქმიანობაზე დაკვირვებას დავეყრდნობით, ბოლო პერიოდში ამ მხრივ მათი მდგომარეობა უკეთესობისკენ არ შეცვლილა.
რთული წარმოსადგენია, რომ ბურჯანაძე-კუკავას გაერთიანება შეძლებს არჩევნების შედეგებთან დაკავშირებით დამკვიდრებულ ტრადიციაში „სერიოზული კორექტივების“ შეტანას კავშირი

შესაბამისად, ჩემთვის რთული წარმოსადგენია, რომ ბურჯანაძე-კუკავას გაერთიანება შეძლებს, როგორც თავად ამბობენ, არჩევნების შედეგებთან დაკავშირებით დამკვიდრებულ ტრადიციაში „სერიოზული კორექტივების“ შეტანას.
- თქვენი დაკვირვებით, თბილისის მერის არჩევნებში კუკავა-ლორთქიფანიძის გამოჩენა ადგილობრივ არჩევნებს შესძენს თუ არა უფრო მეტად პოლიტიკურ ელფერს, თუ - კი, სავარაუდოდ, რა ტიპისას?
და კიდევ, რამდენად დიდია ალბათობა, რომ ადგილობრივ არჩევნებზე ხელისუფლების მთავარ ოპოზიციური ძალა ”დემოკრატიული მოძრაობა” და პარტია ”თავისუფლება” გახდნენ?
- უპირველეს ყოვლისა, მათი გამოჩენა ადგილობრივ არჩევნებზე უფრო კონკურენტულ გარემოს შექმნის, რაც კარგია ზოგადად დემოკრატიისა და პოლიტიკური პლურალიზმის კუთხით. ეს მოსწონთ საერთაშორისო დამკვირვებლებს და ხაზგასმით აღნიშნავენ ხოლმე თავიანთ დასკვნებში.
თუმცა, კუკავაც და ლორთქიფანიძეც საკმაო გამოცდილების მქონე პოლიტიკოსები და საინტერესო მოდებატეები და დისკუსანტები არიან და პოლიტიკურ დებატებს ნამდვილად შესძენენ მეტ ელფერს

როგორც უკვე მოგახსენეთ, ვერ ვხედავ ამ პოლიტიკურ ძალებში იმ რესურსს, რომელიც მათ ამ არჩევნებზე მთავარ ოპოზიციურ ძალად აქცევდა. თუმცა, კუკავაც და ლორთქიფანიძეც საკმაო გამოცდილების მქონე პოლიტიკოსები და საინტერესო მოდებატეები და დისკუსანტები არიან და პოლიტიკურ დებატებს ნამდვილად შესძენენ მეტ ელფერს.
- როცა მერობის კანდიდატად ირმა ინაშვილი დასახელდა, დამკვირვებელთა უმრავლესობამ გამოთქვა მოსაზრება, რომ მეორე ტურის ალბათობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. თბილისის არჩევნებში კუკავა-ლორთქიფანიძის გამოჩენით თბილისში მეორე ტურის ალბათობა გაიზარდა თუ პირიქით, შემცირდა?
ჯერ მხოლოდ ის ჩანს, ბურჯანაძე-კუკავას ელექტორატს არჩევნებზე აქტიურობის მოტივაცია გაუჩნდა...

- ეს მოსაზრება მეორე ტურზე ალბათ ემყარება იმ მარტივ რაოდენობრივ გათვლას, რომ ირმა ინაშვილს და „პატრიოტთა ალიანსს“ ჰყავთ თავიანთი სტაბილური ამომრჩეველი, რომელმაც ეს პარტია პარლამენტში გაიყვანა. შესაბამისად, თუ ინაშვილის თბილისის მერის არჩევნებში ჩაბმამდე ეს ელექტორატი გადანაწილდებოდა სხვა კანდიდატებზე, ეხლა ის მთლიანად ინაშვილს ეკუთვნის და ბუნებრივია მოაკლდება სხვებს, რაც ზრდის მეორე ტურის ალბათობას. რამდენად მნიშვნელოვნად ზრდის? მე აქ უფრო თავშეკავებული ვიქნებოდი პროგნოზებში მანამდე, ვიდრე ირმა ინაშვილი თავის საარჩევნო კამპანიას არ დაიწყებს და პროგრამას არ წარმოადგენს.
- მართალია, ”დემოკრატიული მოძრაობა” და ”პატრიოტთა ალიანსის” ლიდერები კატეგორიულად უარყოფენ და აპროტესტებენ კიდეც, როცა მათ პრორუსულ ძალებად მოიხსენიებენ, მაგრამ, ფაქტია, რომ საზოგადოების უმრავლესობა მათ სწორად ამგვარ პოლიტიკურ ჯგუფებად მოიაზრებს.
ნინო ბურჯანაძის მტკიცებით, ”დემოკრატიული მოძრაობა” და პარტია ”თავისუფლება” არ იქნებოდნენ წინააღმდეგი, რომ თბილისის მერობის მათი კანდიდატი ირმა ინაშვილი ყოფილიყო, მაგრამ, ამ თემაზე კონსულტაციები დასრულებული არ იყო, როცა მათ ტელევიზიით შეიტყვეს რომ ”პატრიოტთა ალიანსმა” თბილისის მერობის კანდიდატად ინაშვილი დაასახელა.
რა შეიძლება იყოს მიზეზი, რომ პრორუსულ პარტიებად მიჩნეული პოლიტიკური გაერთიანებები მოქმედების ერთიან გეგმაზე ვერ თანხმდებიან?
ის ხომ არა, რომ მათ უკან კრემლთან დაახლოებული სხვადასხვა პოლიტიკური ჯგუფები დგანან, რომლებსაც, სავარაუდოდ, საქართველოსთან მიმართებაში მოქმედების განსხვავებული დღის წესრიგი და ასევე თვისობრივად განსხვავებული მიზნები აქვთ?

- უპირველეს ყოვლისა, მინდა ვთქვა, რომ თუ რომელიმე პოლიტიკური პარტია ან ლიდერი თვლის, რომ დასავლეთის პარალელურად დიალოგი რუსეთთანაც უნდა აწარმოო, იქ სადაც ეს საჭიროა და შესაძლებელი, ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი აუცილებლად რუსეთიდან იმართებიან. უბრალოდ, მათ ასე სჯერათ და დრო გვაჩვენებს ცდებოდნენ თუ მართალი იყვნენ.
ინაშვილსა და ბურჯანაძე-კუკავას პარტიებს შორის შეუთანხმებლობა მე უფრო შიდა წინააღმდეგობების და დაუძლეველი ამბიციების შედეგი მგონია, ვიდრე იმის, რომ მათ რუსეთის პოლიტელიტის სხვადასხვა ინტერესთა ჯგუფებთან აქვთ კავშირი

თუ რატომ ვერ მოხერხდა აღნიშნული პოლიტიკური ძალების შეთანხმება მერობის ერთიან კანდიდატზე, ეს მათი შიდაპარტიული სამზარეულოს ამბავია. როგორც ჩვენთან ტრადიციულად ხდება ხოლმე, ყველას სურს გემის კაპიტნობა იმის მიუხედავად, რომ კაპიტნის ბოგურა ერთ კაცზეა გათვლილი. ეს პარტიები რომ წინასაარჩევნოდ გაერთიანებაზე რომ ვერ თანხმდებიან, სიახლე არ არის.
თუ გახსოვთ, მათ ვერც საპარლამენტო არჩევნების წინ მოახერხეს გაერთიანება, მიუხედავად იმისა, რომ მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ. ამიტომაც, ინაშვილსა და ბურჯანაძე-კუკავას პარტიებს შორის შეუთანხმებლობა მე უფრო შიდა წინააღმდეგობების და დაუძლეველი ამბიციების შედეგი მგონია, ვიდრე იმის, რომ მათ რუსეთის პოლიტელიტის სხვადასხვა ინტერესთა ჯგუფებთან აქვთ კავშირი.
- პრაქტიკულად, წინასაარჩევნო პერიოდში კარგა ხანია ვართ. პარტიებმა ადგილობრივ არჩევნებზე არა მარტო თბილისში დაასახელეს თავისი ფავორიტები.
თქვენ, ზოგადად როგორ დაახასიათებდით წინასაარჩევნოდ ქვეყანაში არსებულ ვითარებას? ვგულისხმობ ერთი მხრივ პოლიტიკური ძალების პოლიტიკურ ფორმას, ხოლო მეორე მხრივ მათდამი საზოგადოების დამოკიდებულებას... გეხსომებათ, რომ უკანასკნელი სოციოლოგიური კვლევებით გამოკითხულთა 62%-მა არ იცის ვის მისცემს ხმას, ხოლო, 37%-ს არც ერთი პარტია არ მოსწონს...

- რამე რადიკალური და თვისობრივად გამორჩეული ცვლილება პოლიტიკურ ძალთა კონფიგურაციაში არ მომხდარა, პოლიტიკური სტაგნაცია გრძელდება და შესაძლოა, სწორედ პოლიტიკური სტაგნაციის განცდა და პოლიტელიტისადმი საზოგადოების უნდობლობა და უკმაყოფილება გახდა ჩამოუყალიბებელ ამომრჩეველთა რიცხვის გაზარდის ერთ ერთი მთავარი მიზეზი.
პოლიტიკური სტაგნაცია გრძელდება და შესაძლოა, სწორედ პოლიტიკური სტაგნაციის განცდა და პოლიტელიტისადმი საზოგადოების უნდობლობა და უკმაყოფილება გახდა ერთ ერთი მთავარი მიზეზი, რომ გაიზარდა ჩამოუყალიბებელ ამომრჩეველთა რიცხვი

თუმცა, აღნიშნული მაჩვენებლების პირდაპირი ექსტრაპოლირება ადგილობრივ არჩევნებზე მე მგონი მაინც ნაადრევი და არასწორი იქნებოდა. არჩევნების მოახლოების კვალობაზე არსებული სურათი შეიძლება შეიცვალოს, თუმცა, ალბათ, დიდად არა.
- თქვენი კოლეგა დამოუკიდებელი ექსპერტის გია ხუხაშვილის აზრით - ”ჩვენ პოლიტიკური ელიტის ღრმა კრიზისი გვაქვს...საშუალო სტატისტიკური ამომრჩეველი თვლის, რომ მას ჰყავს ცუდი ხელისუფლება და აგრეთვე ცუდი ოპოზიცია”, რაც არჩევნებისთვის ნეგატიური მუხტის შემცველია, ვინაიდან ”ამომრჩეველი ითხოვს ნორმალურ არჩევანს, ამგვარ არჩევანს კი მას დღევანდელი პოლიტიკური ელიტა ვერ სთავაზობს.” თქვენც თვლით, რომ ჩვენ დღეს პოლიტიკური ელიტის კრიზისი გვაქვს იმ თვალსაზრისით, რომ პოლიტიკურ ელიტას საზოგადოებასთან ურთიერთობის ენა იმის გამო არა აქვს მიგნებულ-მოძებნილი, რომ პოლიტიკურ პარტიებს თავად აქვთ ახალი იდეების დეფიციტი და ელექტორატს მათივე პრობლემების გადასაწყვეტად კონკრეტულს ვერაფერს სთავაზობენ?
- მე ვიტყოდი, რომ ჩვენი პოლიტელიტა ეხლა კი არა, 25 წლის მანძილზე ქრონიკულად ცუდ მდგომარეობაშია და განვითარების კუთხით დიდად ვერ წაიწია წინ. ვფიქრობ, მეც და საზოგადოების უმრავლესობასაც აქვს მოთხოვნილება გაცილებით უკეთესი პოლიტელიტა ჰყავდეს ქვეყანას. თუმცა, ამისათვის საზოგადოებამ, უპირველეს ყოვლისა, თავის თავს უნდა მოჰკითხოს, თუ რატომ ვერ ახერხებს საკუთარი წიაღიდან ეფექტური და პროდუქტიული პოლიტელიტის ფორმირებას.
ეფექტური და პროდუქტიული პოლიტელიტის ჩამოყალიბებას კი სჭირდება წლები და რაც მთავარია პოლიტიკოსთა, ან პოლიტიკოსობის მსურველთა მხრიდან განვითარებისა და სიახლეების ათვისების სურვილი. ჩვენთან კი თითზე ჩამოსათვლელი არიან პოლიტიკოსები, რომლებიც ამაში არიან შემჩნეულნი.
თბილისის მერის არჩევნებიც ერთგვარი სარკეა ჩვენი პოლიტელიტის მდგომარეობის. დააკვირდით, ჯერჯერობით, მერობის მხოლოდ ერთი კანდიდატი გვთავაზობს ახალ იდეებსა და ინიციატივებს. სხვები კი ძირითადად ნეგატივზე ორიენტირებული კამპანიით არიან დაკავებულნი

სხვათა შორის, თბილისის მერის არჩევნებიც ერთგვარი სარკეა ჩვენი პოლიტელიტის მდგომარეობის. დააკვირდით, ჯერჯერობით მერობის მხოლოდ ერთი კანდიდატი გვთავაზობს ახალ იდეებსა და ინიციატივებს. სხვები კი ძირითადად ნეგატივზე ორიენტირებული კამპანიით არიან დაკავებულნი.
- პარლამენტში საკონსტიტუციო საკითხებზე ხელისუფლებასა და ოპოზიციას შორის შეხვედრა კონკრეტული შედეგების გარეშე დასრულდა. შეხვედრის შედეგებზე ორივე მხარის წარმომადგენლებისგან განსხვავებული შეფასებები მოვისმინეთ. ოპოზიციამ მმართველ გუნდის მოთხოვნით ხელისუფლებას საკონსტიტუციო ცვლილებებზე თავისი მოთხოვნები მიაწოდა.
- შეხვედრის შეფასებები, ბუნებრივია, განსხვავებულია, რადგანაც ორივე მხარე ცდილობს ის სათავისო ჭრილში წარმოაჩინოს. ამ შეხვედრაზე მმართველმა პარტიამ მოახერხა ბურთის ოპოზიციის მოედანზე გადაგდება, როდესაც შესთავაზა წერილობით ჩამოეყალიბებინათ თავიანთი მოთხოვნები საკონსტიტუციო ცვლილებებთან დაკავშირებით.
მე ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ოპოზიციამ ეს შეთავაზება მიიღო და ეხლა უნდა დაველოდოთ როგორი იქნება ეს წერილობითი მოთხოვნები, რომელზედაც უნდა შეჯერდეს საპარლამენტო და არასაპარლამენტო ოპოზიციური სპექტრი. პოლიტიკური ინტრიგაც სწორედ აქ იმალება და მდგომარეობს იმაში, რომ მომცრო და სუსტი პოლიტიკური პარტიები შესაძლოა მოიხიბლონ ხელისუფლების შეთავაზებით 2020 წელს ერთჯერად „უბარიერო სისტემით“ არჩევნებზე და მმართველ პარტიასთან კომპრომისებზე ან გარიგებზე წავიდნენ.
თუ სიტუაციას ასეთი პარტიების სამრეკლოდან შევხედავთ, მათთვის ეს არის შანსი მოხვდნენ პარლამენტში, თუნდაც ერთი მანდატით, მიიღონ კვალიფიციური პოლიტიკური სუბიექტის სტატუსი, დაფინანსება ბიუჯეტიდან, უფასო საეთერო დრო და ა.შ. 5% ბარიერის პირობებში, კი მათი შანსი პრაქტიკულად ნულის ტოლი იქნება.
მმართველი პარტიისათვის ეს არის შანსი, რომ მათ გარდა კონსტიტუციის არსებულ ვარიანტს კიდევ რამდენიმე პოლიტიკურმა სუბიექტმა დაუჭიროს მხარი და ვენეციის კომისიასთან ჰქონდეთ სათქმელი, რომ იზოლაციაში აღარ არიან.
უახლოეს დღეებში ალბათ გაირკვევა რამდენად ერთიანია ოპოზიციური პოლიტიკური სპექტრი თავის მოთხოვნებში კონსტიტუციასთან და საარჩევნო სისტემასთან დაკავშირებით... ის, რომ კონსტიტუციის ირგვლივ პარტიებს მხოლოდ საარჩევნო საკითხები აინტერსებთ, კარგად აჩვენებს ჩვენი პოლიტელიტის სახეს

უახლოეს დღეებში ალბათ გაირკვევა რამდენად ერთიანია ოპოზიციური პოლიტიკური სპექტრი თავის მოთხოვნებში კონსტიტუციასთან და საარჩევნო სისტემასთან დაკავშირებით. სხვათა შორის, ის რომ კონსტიტუციის ირგვლივ პარტიათა დებატები მხოლოდ საარჩევნო საკითხებამდე დავიდა და სხვა თემები პოლიტიკოსებს აღარც აინტერსებთ, კარგად აჩვენებს ჩვენი პოლიტელიტის სახეს.
- ახლა, როცა დამკვირვებელთა აზრით საკონსტიტუციო ცვლილებებთან დაკავშირებით რეალურად არსებობს ”საკონსტიტუციო ჩიხი”, თქვენი აზრით, სავარაუდოდ, საკონსტიტუციო ცვლილებების მიღების რა სცენარს აირჩევს მმართველი გუნდი?
- ხელისუფლებას დათმობის სხვადასხვა ვარიანტები ექნება ალბათ შემუშავებული გამომდინარე იქიდან, თუ რამდენად ერთიანი და თანმიმდევრული იქნება ოპოზიცია მის მოთხოვნებში.
შესაძლოა მმართველმა გუნდმა მაჟორიტარული არჩევნები დათმოს პრეზიდენტის ირიბი წესით არჩევის შენარჩუნების სანაცვლოდ. იქიდან გამომდინარე თუ რა პოზიციას დაიკავებენ მაჟორიტარი დეპუტატები, გამოჩნდება მაჟორიტართა ბუნტი ბუნებრივი იყო თუ ხელოვნურად ინიცირებული.
- თუ მმართველი გუნდი საბოლოოდ არ იტყვის უარს მაჟორიტარული სისტემით დეპუტატების არჩევაზე და მართლაც იქნება მიღებული გადაწყვეტილება ე.წ. უბარიერო არჩევნების ჩატარების შესახებ, თქვენივე აზრით, რა სავარაუდო შედეგი შეიძლება მივიღოთ ასეთ შემთხვევაში?
- სავარაუდოდ, „უბარიერო“ სისტემით კმაყოფილი იქნებიან მომცრო და სუსტი პარტიები, რადგანაც მათ პარლამენტში მოხვედრის შანსი უჩნდებათ, მაგრამ მხოლოდ შანსი და სხვა არაფერი.
როგორ გამოიყენებენ ისინი ამ შანსს, ეს მათზე და მათ კონტროლს მიღმა ფაქტორებზეა დამოკიდებული. შედეგი კი ალბათ იქნება ის, რომ პარლამენტში მოხვდება იმაზე ოდნავ მეტი პარტია ვიდრე აქამდე. თუმცა, ამ შედეგამდე ჯერ უნდა მივიდეთ და „უბარიერო სისტემა“ ჯერ მხოლოდ დაპირებაა და მეტი არაფერი.
- თქვენი კოლეგა ხათუნა ლაგაზიძის აზრით, ”უბარიერო სისტემა პარლამენტს დიდ ქარვასლად აქცევს”. რამდენად დიდია ”პარლამენტის ქარვასლად ქცევის” ალბათობა?
- თუ ჩვენ მრავალპარტულობისკენ მივდივართ, რატომ უნდა იყოს პარლამენტში პარტიათა სიმრავლე უარყოფითი კონოტაციის მატარებელი?
თუ პარლამენტი იქნება მრავალპარტიული, არავის ექნება გადამწყვეტი უმრავლესობა და პრეზიდენტის ნომინირება და არჩევაც პარტიებს შორის კომპრომისის საფუძველზე მოხდება

მეორეც, „უბარიერო“ სისტემა ჯერ არც შემოღებულა და მისი შემოღების შემთხვევაშიც კი, ჩვენ არ ვიცით 2020 წლისათვის რა პოლიტიკურ ფორმაში იქნებიან პარტიები და რამდენ პარტიას მიეცემა რეალური შანსი ამ სისტემით პარლამენტში მოხვდეს.
- თუ პრეზიდენტის არჩევის წესის ნაწილში ახალ კონსტიტუციაში პრეზიდენტის ირიბად არჩევა დარჩა, თქვენი აზრით, საკონსტიტუციო ცვლილებებით რეალურად როგორ პოლიტიკურ სისტემას მივიღებთ? თქვენი კოლეგების უმრავლესობა თვლის, რომ ასეთ ვითარებაში ერთი პოლიტიკური ძალის მიერ ხელისუფლების უზურპირების ალბათობა მნიშვნელოვნად გაიზრდება...
- ერთი პოლიტიკური ძალის მიერ ძალაუფლების უზურპირების ალბათობა მაშინ გაიზრდება, თუ ეს პოლიტიკური ძალა საკონსტიტუციო უმრავლესობას მოიპოვებს და ამ ბერკეტით შეეძლება პრეზიდენტად მისთვის სასურველი კანდიდატი გაიყვანოს.
თუ პარლამენტი იქნება მრავალპარტიული, არავის ექნება გადამწყვეტი უმრავლესობა და პრეზიდენტის ნომინირება და არჩევაც პარტიებს შორის კომპრომისის საფუძველზე მოხდება, რეალურად მივიღებთ საპარლამენტო მმართველობის კლასიკურ მოდელს.
თუმცა რამდენად არის ასეთი მოდელი ხალხის დაკვეთა და სურვილი და პოლიტიკურად რამდენად მიზანშეწონილია ქვეყნის განვითარების ამ ეტაპზე, ეს უკვე ცალკე საუბრის თემაა.

კობა ბენდელიანი
”ინტერპრესნიუსი”


მასალის გამოყენების პირობები
სხვა სიახლეები