არქივი
«« იანვარი 2018 »»
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
კურსი
კონვერტორი
USD
1 USD
2.5463
EUR
1 EUR
3.1154
RUB
100 RUB
4.4951
18-01-2018
გია ხუხაშვილი - თუ ვიღაც იტყვის, რომ არ იყო ”რუსთავი-2”-ის ნომინალური მფლობელი, შემიძლია დოკუმენტურად დავუდასტურო, რატომ იყო ის ნომინალური მფლობელი და ეს ხალვაშმა იცის
14:36 03-03-2017
გია ხუხაშვილი - თუ ვიღაც იტყვის, რომ არ იყო ”რუსთავი-2”-ის ნომინალური მფლობელი, შემიძლია დოკუმენტურად დავუდასტურო, რატომ იყო ის ნომინალური მფლობელი და ეს ხალვაშმა იცის საშინაო პოლიტიკის აქტუალურ თემებზე ”ინტერპრესნიუსი” დამოუკიდებელ ექსპერტს, გია ხუხაშვილს ესაუბრა.

- ბატონო გია, დიდმა პალატამ ”რუსთავი-2” ქიბარ ხალვაშს მიაკუთნა. ამ თემაზე უამრავი აზრი კი გამოითქმის, მაგრამ მაინც რჩება განცდა, რომ ”რუსთავი-2”-ის მიმართ სამართლებრივი გადაწყვეტილება არ ყოფილა მიღებული. როგორია თქვენი დამოკიდებულება ”რუსთავი-2”თან დაკავშირებით მიღებულ გადაწყვეტილებაზე?
- ვთვლი, რომ ის, რაც ხდებოდა ”რუსთავი-2”-ში 2004-2005 წლების შემდეგ, არის ერთი დიდი დრამატული ისტორია. ვიღაცას უნდა რომ ეს ისტორია დაგვავიწყოს, მაგრამ ჩვენ კარგად გვახსოვს თუ როგორ ვითარდებოდა მოვლენები.
სამართლებრივ ნიუანსებში მე ვერ შევალ, მაგრამ გამომდინარე იქედან, რომ საკითხი ეხება მედიას, თანაც მნიშვნელოვან მედიას, რომელიც წლების განმავლობაში ქვეყნის სატელევიზიო სივრცეში დღის წესრიგს აყალიბებდა, ბუნებრივია, აქ პოლიტიკური კომპონენტი არის ძალიან მაღალი და სამართლებრივი მხარე მთავარი სულაც არ არის.
როცა საქმე ეხება ”რუსთავი-2”-ს, რომელიც წლების მანძილზე ქვეყნის სატელევიზიო სივრცეში დღის წესრიგს აყალიბებდა, ბუნებრივია, აქ პოლიტიკური კომპონენტი არის ძალიან მაღალი და სამართლებრივი მხარე მთავარი სულაც არ არის

მთავარია ის განცდა, რომელიც რჩება საზოგადოებას ამ პროცესთან დაკავშირებით. საკმაოდ დამაჯერებელი ინფორმაციების საფუძველზე განცდაა ასეთი, რომ მას შემდეგ, რაც დვალს და აქიმიძეს სხვადასხვა ფორმებით და მეთოდებით ჩამოერთვათ ”რუსთავი-2”, ეროსი კიწმარიშვილს ცალკე დავაყენებდი, იმიტომ რომ მან მეტნაკლებად ადეკვატური რაღაც კომპენსაცია მაინც მიიღო.
ამის შემდეგ, ”რუსთავი-2”-ის მფლობელი ფაქტობრივად არ შეცვლილა. ტელევიზიაზე კონტროლი დაამყარა მაშინდელმა ხელისუფლებამ იმ დღიდანვე, როგორც კი დვალი და აქიმიძე მოიშორეს. მას შემდეგ ამ ტელევიზიის მფლობელი კოლექტიური სააკაშვილი იყო. ეს ყველამ ვიცით. რაც არ უნდა ვილაპარაკოთ, ეს იცის როგორც ერთმა მხარემ, რომელიც დღეს ტაშ-ფანდურშია, ისე მეორე მხარემ, რომელიც ისტერიკაშია. რაც არ უნდა სამართლებრივად რამე იფუთებოდეს, ასეთი იყო რეალობა.
საქმე ისაა, რომ ჩემი აზრით, კოლექტიური სააკაშვილის ნაწილია ქიბარ ხალვაშიც. იგი იყო სააკაშვილის მიერ ”რუსთავი-2”-ის პირველ ნომინალურ მფლობელად ხელდასმული ადამიანი.
- ვიდრე თქვენ დაგიკავშირდებოდით, სოციალურ ქსელში ვნახე ამ თემაზე ბიძინა ივანიშვილის გამონათქვამი, რომელსაც ახლა იხსენებენ. ივანიშვილი აცხადებს - ”ხალვაში ფორმალურად იყო ”რუსთავი-2”-ის მფლობელი”...
- ამ თემაზე მე საკმაოდ ბევრ ინფორმაციას ვფლობ და რასაც ვამბობ, პასუხიმგებელი ვარ თითოეულ სიტყვაზე - თუ ვიღაც იტყვის, რომ არ იყო ”რუსთავი-2”-ის ნომინალური მფლობელი, შემიძლია დოკუმენტურად დავადასტურო თუ რატომ იყო ის ნომინალური მფლობელი. მათ შორის ფინანსურ ნაწილში. და ეს ხალვაშმა მშვენივრად იცის. ამ დეტალებზე ახლა არ ვსაუბრობ.
- თუ ხალვაში ”რუსთავი-2”-ის ნომინალური ფლობელი იყო, დიდმა პალატამ მის სასარგებლოდ გადაწყვეტილება როგორღა მიიღო?
- მოდით, ასე ვთქვათ, არსებობს ფორმალური სამართალი და პრინციპში სამართლებრივი პროცესი მაინც დიდწილად ფორმალურ მხარეს უკავშირდება და არსებობს რეალობა. სამწუხაროდ, რეალობასა და სამართალს შორის გარკვეული კვეთა არის, მაგრამ სრული ყოველთვის არა. მე სამართლებრივ პროცესში არ შევდივარ. ერთი რამის თქმა კი შემიძლია. პრობლემატურია, რომ ”რუსთავი-2”-ში ეს პროცესი მიდის, მაგრამ, არანაკლებ თუ მეტად არა, პრობლემატურია ნდობის ის ხარისხი, რომელიც სასამართლო სისტემის მიმართ არის დღეს საქართველოში. ის არის კატასტროფულად დაბალი. ვფიქრობ, რომ ”რუსთავი-2”-ის საქმემ მას ნდობის თვალსაზრისით კიდევ უფრო მეტი ზიანი მიაყენა.
არანაკლებ, თუ მეტად არა, პრობლემატურია ნდობის ის ხარისხი, რომელიც სასამართლო სისტემის მიმართ არის დღეს საქართველოში... ”რუსთავი-2”-ის საქმემ მას ნდობის თვალსაზრისით კიდევ უფრო მეტი ზიანი მიაყენა

სასამართლომ ”რუსთავი-2”-ის საქმეზე იმდენად ფორმალური გადაწყვეტილება მიიღო, რომ ფაქტია, სასამართლო სისტემა დღეს ჩვენში სავალალო მდგომარეობაშია. შეიძლება ითქვას, რომ მისადმი ნდობა ბეწვზე ჰკიდია და მეტიც, გაწყვეტის პირასაც კია. ამიტომ ვამბობ, ”რუსთავი-2”-ის საქმემ უფრო მასშტაბური პრობლემა გამოავლინა.
რა თქმა უნდა, სიტყვის თავისუფლება მნიშვნელოვანია ქვეყანისთვის, მაგრამ სასამართლო სისტემა, როგორც მოქალაქეების უფლებების დაცვის ბოლო ინსტანცია, უფრო მნიშვნელოვანია - ვინაიდან, იმის იქეთ ხომ პრაქტიკულად არაფერია. როცა სასამართლო სისტემის მიმართ ნდობა არის დაბალი, ეს ნიშნავს, რომ საზოგადოება და სახელმწიფო განიცდის დეგრადაციას.
- შეიძლება ითქვას, რომ დიდმა პალატამ თავისი გადაწყვეტილებით დაასრულა ბრძოლა სატელევიზიო სივრცისათვის?
- მუდმივი არაფერია. ამ ეტაპზე ჩვენ დეჟავიუს გრძნობაც გვიჩნდება. საზოგადოების საკმაოდ დიდ ნაწილში, იმ ნაწილშიც კი, რომელიც ხელისფლების მხარდამჭერია, არ არის ისეთი განცდა, რომ ”რუსთავი-2”-თან დაკავშირებული გადაწყვეტილება სამართლებრივად იქნა მიღებული. ისინიც ფიქრობენ, რომ ეს პოლიტიკური პროცესის შედეგია. მეტიც, მათ პოლიტიკურად გაიმარჯვეს.

თუ თქვენ დააკვირდებით სოციალურ ქსელში ”ქართული ოცნების” მხარდამჭერების მოსაზრებებს, რომლებიც ერთი მხრივ ამბობენ, რომ ”რუსთავი-2”-ის საქმე ქონებრივი დავა იყო, იქვე წერენ თუ რა მაგარია ბიძინა ივანიშვილი. ფაქტობრივად, თავადვე ადასტურებენ, რომ ხელისუფლება მონაწილეობდა ამ პროცესებში. ერთი მხრივ, ამას უარყოფენ, მაგრამ სოციალურ ქსელში, ეტყობა, მაინც ხელი წაუცდებათ და ამის თქმას არ ერიდებიან. ამგვარი ურთიერთგამომროცხავი მოსაზრებების მათგან გახმოვანება ნამდვილად გასაკვირია.
დღეს ჩვენ უკან ყურებისა და წუწუნის დრო არ გვაქვს. უნდა ვიყუროთ წინ. ანუ, რა შეიძლება გაკეთდეს იმისათვის, რომ უკვე მომხდარი ფაქტი არ გადაიზარდოს საზოგადოების კიდევ უფრო დაყოფასა და დაპირისპირებაში. შესაძლოა, დღეს ამას ასე დრამატული შედეგი არ ჰქონდეს, მაგრამ ხვალ და ზედ კიდევ უფრო მწვავე დრამატული ფორმები მიიღოს.
საზოგადოების საკმაოდ დიდ ნაწილში, იმ ნაწილშიც კი, რომელიც ხელისუფლების მხარდამჭერია, არ არის ისეთი განცდა, რომ ”რუსთავი-2”-თან დაკავშირებული გადაწყვეტილება სამართლებრივად იქნა მიღებული

ვფიქრობ, რომ ”რუსთავი-2”-თან დაკავშირებით თუ ვინმეა დაზარალებული მხარე, ესენი არიან დავით დვალი და ჯარჯი აქიმიძე. ვიმეორებ, პირველ ეტაპზე კოლექტიური სააკაშვილის ერთ-ერთი მონაწილე მონაწილე, ვიდრე მას პირადი პრობლემები შეექმნებოდა სააკაშვილთან, იყო ქიბარ ხალვაში.
კარგად მახსოვს, პირადად მე და ჩემთან ერთად ბევრი სხვა ადამიანი ხალვაშის მიერ ”რუსთავის-2”ის მფლობელობის პერიოდში შეყვანილი ვიყავით ე.წ. შავ სიაში და ტელევიზიის თანამშრომლებს ჩვენთან კონტაქტი აკრძალული ჰქონდათ. ასე იყო იმის გამო, რომ ჩვენ ვაკრიტიკებდით მიხეილ სააკაშვილს. ხალვაში საკაშვილის ხელში ინსტრუმენტი იყო. იგი ამ თამაშის წესებს აღიარებდა და ამ თამაშის წესებით თამაშობდა. ყველა ადამიანი შეიძლება შეიცვალოს. მაგრამ, ფაქტია, რომ ხალვაში სააკაშვილთან ”მებრძოლი” გახდა მას შემდეგ, როცა მას პირადად შეეხნენ. მანამდე მას არც გირგვლიანი ანტერესებდა და არც სხვა რამ, რადგან სააკაშვილის ფრთებქვეშ საკმაოდ კომფორტულად გრძნობდა თავს.
ჩემი დაკვირვებით, ახლა დავა არის ორმხრივი - ხალვაშთან სადავო აქვს დვალსა და აქიმიძეს, ასევე ყარამანიშვილებს, რომლებიც ასევე იყვნენ ”რუსთავი-2”-ს ნომინალური მფლობელები. შესაძლოა, ამ უკანასკნელებმა ხალვაშთან რაღაც ფორმით დავა გააგრძელონ ან არ გააგრძელებენ.
ასეთ ვითარებაში მე ვამბობ - თუ ხალვაშს აქვს მონანიების გრძნობა, ის მართლაც შეიცვალა და აღიარებს, რომ ეშლებოდა, როცა სააკაშვილის დავალებებს ასრულებდა, სანამ ”რუსთავი-2”-ის მფლობელობის საკითხები გაირკვევა, მან ამ ეტაპზე სასაწრაფოდ ნებაყოფილობით მართვაში უნდა გადასცეს ”რუსთავი-2” დვალსა და აქიმიძეს. ასეთ შემთხვევაში, მე შეიძლება დავიჯერო რომ ხალვაშს მეტ-ნაკლებად კეთილი მიზნები აქვს. თუ ის ამას არ გააკეთებს, ის იქნება მოდიფიცირებული ჯოზეფ ქეი და მეტი არაფერი.
თუ ხალვაშმა ”რუსთავი-2” -ის მართვა ნებაყოფლობით არ გადასცა დვალსა და აქიმიძეს, ის იქნება მოდიფიცირებული ჯოზეფ ქეი და მეტი არაფერი

- სხვათა შორის, ხალვაშმა ამ თემაზე გააკეათა განცხადება. იგი ამბობს, რომ იგი დვალსა და აქიმიძეს გადაუფორმებს იმდენს, რამდენზეც მოლაპარაკებულები არიან...
- აქ გადაფორმება და ვაჭრობა არაა მნიშვნელოვანი. მთავარია, ახლა ვინაა მფლობელი. მთავარია ის, ვინ გააკონტროლებს ”რუსთავი-2”ის სარედაქციო პოლიტიკას და ერევა თუ თუ არა მფლობელი ამ პროცესში.
ვფიქრობ, წილების გადაფორმება იმდენად მნიშვნელოვანი არაა, რამდენადაც ”რუსთავი-2”-ის მართვაზე ამ ორი ადამიანისთვის აბსოლუტური კონტროლის გადაცემა. ჩვენ არ უნდა დაგვრჩეს განცდა, რომ ქიბარ ხალვაში, როგორც სააკაშვილის პერიოდში, როდესაც პრეზიდენტს ტელევიზიის რეპორტაჟები არ მოსწონდა, კაბელებს აძრობდა, რათა გაეთიშა ”რუსთავი-2”, იგი დღესაც იგივეს არ გაიმეორებს. ჩვენ რომ ამის გარანტია გვქონდეს, მხოლოდ სიტყვები ამის გარანტია ვერ იქნება, ქმედებებით უნდა დაადასტუროს. წილები აქ მთავარია არაა.
- შესაძლოა, მაგრამ ”რუსთავი-2”ის სარედაქციო პოლიტიკის განსაზღვრის უფლება ექნება იმას, ვისაც კომპანიის მეტი წილი ექნება...
- მე რასაც ვამბობ, უნდა მოხდეს საკონტრაქტო ურთიერთობებით. სარედაქციო პოლიტიკას წილები არ განსაზღვრავს. რადგან ხალვაში ამბობს, რომ ”რუსთავი-2”თან დაკავშირებით მას მხოლოდ კომერციული ინტერესი აქვს, მან დვალსა და აქიმიძეს უნდა გადასცეს მართვაში ”რუსთავი-2”. უნდა შეიქმნას სრული გარანტია იმისა, რომ ის არანაირად არ ჩაერევა ტელევიზიის სარედაქციო პოლიტიკაში.
- იანვრის თვეში ეკონომიკური წინსვლა გვქონია არნახული. კერძოდ, ეკონომიკური ზრდა 5,2%, ექსპორტი გაზრდილა 44, 7%-ით, 20, 7% -ით გაზრდილა დღგ-ს გადამხდელ საწარმოთა ბრუნვა. 33%-ით გაზრდილა ახლად დარეგისტრირებულ საწარმოთა რაოდენობა, ტურიზმი გაზრდილა 32%-ით, გზავნილები 26%-ით.
გასაკვირი იცით რაა , თუ ასე კარგად გვქონდა საქმე, რატომ დასჭირდა ხელისუფლებას ჩვენთვის ამ ინფორმაციის ერთი თვის დაგვიანებით მოწოდება? ძნელი დასაჯერებელია, რომ ერთი თვის მონაცემების დაჯამებას მთელი თვე სჭირდება...
- ხელისუფლება ორიენტირებულია და ცდილობს შექმნას ვირტუალური კეთილდღეობის სურათი. ”ქართული ოცნების” მთავრობა იგივე გზას დაადგა, როგორ გზას გადიოდა სააკაშვილი და მისი მთავრობა. მაგრამ, საქმე ისაა, რომ ესენი ილუზიების შექმნაში ისეთი მაგარი ვერ არიან, როგორც სააკაშვილი იყო.
ერთი თვის სტატისტიკა ტენდენციას არ განსაზღვრავს. მით უმეტეს, თუ ავიღებთ იგივე იანვრის მონაცემებს. ქვეყნის საგარეო-ეკონომიკური ბრუნვა გაზრდილი კი არა, შემცირებულია. თუ ბრუნვა შემცირებულია, ყველაფერი რანაირად გაიზარდა ჩემში კითხვებს ბადებს.
მოქალაქეების კეთილდღეობის ინდიკატორი ციფრები და სტატისტიკა არ გახლავთ. ეს არის სისტემური შეცდომა, რომელსაც წინა ხელისუფლება უშვებდა და ახლანდელი იმეორებს

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მოქალაქეების კეთილდღეობის ინდიკატორი ციფრები არ გახლავთ. ეს არის სისტემური შეცდომა, რომელსაც წინა ხელისუფლება უშვებდა და ახლანდელი იმეორებს. მოქალაქეების კეთილდღეობის მთავარი ინდიკატორია მაცივარი, რომელსაც ისინი აღებენ და თავად ხედავენ, რა აქვთ და რა არა. ეკონომიკური ზრდის სტატისტიკური ციფრები ჩვენს მოქალაქეებზე პოზიტიურად არ ასახულა. პირიქით, ბოლო თვეების განმავლობაში ჩვენი საშუალოსტატისტიკური მოქალაქის სოციალური სტატუსი კი არ გაუმჯობესდა, პირიქით, დასუსტდა. ამას ხელისუფლებაც არ უარყოფს.
ჩემთვის გაუგებარია თუ როგორ არის ყველაფერი კარგად, როცა ადამიანების მდგომარეობა უარესდება. ორი ვარიანტია - ან ეს არის ვირტუალური და მოგონილი თემა, ან ეს კეთილდღეობა მიდის კონკრეტული ადამიანები ჯიბეებში. სხვადგვარად, ამ წინააღმდეგობის ახსნა შეუძლებელია.
- უკანასკნელ დღეებში ლარი გასაკვირადაც კი მყარდება. ბევრი თქვენი კოლეგა თვლის, რომ ის, რაც ახლა ლართან დაკავშირებით ხდება, ეკონომიკური თეორიის სფეროს სცილდება...
- ვალუტის სტაბილურობის მთავარი განმსაზღვრელი ფაქტორი, რომელიც არც სეზონურია და არც სხვა სუბიექტურ ფაქტორებზე არ არის დამოკიდებული, ეს გახლავთ კონკურენტული ეკონომიკა, რაც უზრუნველყობს იმპორტ-ექსპორტის ნულოვან სალდოს. უკეთეს შემთხვევაში მეტ ექსპორტს, ვიდრე იმპორტს.
ვალუტის განმსაზღვრელი გახლავთ სავალუტო ბირჟაზე მოთხოვნა-მიწოდება. თუ მოთხოვნა მეტია ვიდრე მიწოდება, ლარი უფასურდება, თუ პირიქითაა, ლარი მყარდება. მოთხოვნა-მიწოდების განმსაზღვრელი გრძელვადიანი ფაქტორია იმპორტ-ექსპორტი. ანუ, იმპორტიორებს აქვთ მოთხოვნილება დოლარზე. დანარჩენი ტურიზმი, პირდაპირი ინვესტიციები, გადმორიცხვები, ეს ყველაფერი სუბიექტური ფაქტორებია, რომელიც შეიძლება იყოს, შეიძლება არც იყოს. ამ მხრივ ჩვენ საქმე ცუდად გვაქვს.
იმპორტ-ექსპორტის სალდო გვაქვს მკვეთრად უარყოფითი. არადა, მნიშვნელოვნად სწორედ იგი განსაზღვრავს ლარის კურსს. გარდა ამისა, ჩვენი სავალუტო ბაზარი იმდენად მწირია, რომ თუნდაც ერთი ინვესტორის მიერ ინვესტიციის შემოტანა, ან კრედიტის აღება შესიძლებას საკმარისი გახდეს იმისათვის, რომ ლარი ან მკვეთრად გამყარდეს, ან პირიქით მკვეთრად გაუფასურდეს.
იმპორტ-ექსპორტის სალდო გვაქვს მკვეთრად უარყოფითი. არადა, მნიშვნელოვნად სწორედ იგი განსაზღვრავს ლარის კურსს. ლარის კურსის სტაბილიზაციის გრძელვადიანი ფაქტორი არ არსებობს. აქედან გამომდინარე, ლარის კურსის პროგნიზირება შეუძლებელია. ამას არც ხელისუფლება უარყოფს

ლარის კურსის სტაბილიზაციის გრძელვადიანი ფაქტორი არ არსებობს. აქედან გამომდინარე, ლარის კურსის პროგნიზირება შეუძლებელია. ამას არც ხელისუფლება უარყოფს. ამაზე საუბარი კაზინოში თამაშს ემსაგავსება. ახლა ბაზარზე ვალუტის მოთხოვნა-მიწოდება არის მინუს ნიშნით, შესაბამისად, ლარი მყარდება, მაგრამ ხვალ შეიძლება გაჩნდეს დეფიციტი და ისევ ვიხილოთ ლარის კურსის მკვეთრი გაუფასურება.
ის 10-პუნქტიანი გეგმა, რომელიც მთავრობამ წარმოადგინა, რა თქმა უნდა, ნაწილობრივ ხელს უწყობს ამ პროცესს, მაგრამ ესეც არ არის სისტემური ფაქტორი, დროებითი ფაქტორია და შესაბამისად, იგი ლარის კურსის გრძელვადიან სტაბილურობას ვერ უზრუნველყოფს.
- ისევ ”რუსთავი-2”ის თემას მინდა დავუბრუნდეთ. ”ნაცმოძრაობისა” და მათთან გაერთიანებულმა სხვა პოლიტიკური პარტიებისა თუ მოძრაობების ლიდერებმა ”რუსთავი-2”-თან დაკავშირებით თავისუფალი სიტყვის დაცვის გეგმები უკვე გაახმოვანეს. თქვენი დაკვირვებით, სავარაუდოდ, როგორ განვითარდება ქუჩაში დაწყებული პროცესები?
- მე ძალიან სკეპტიკურად ვუყურებ ”ნაცმოძრაობას”, როგორც ლიდერს ამ ბრძოლაში. რატომ? იმიტომ რომ, ფაქტობრივად დღეს ”ნაცმოძრაობა” თავის წარსულს ებრძვის. ის, რაზეც დღეს ”ნაცმოძრაობა” მედიასივრცესთან ან ნებისმიერი სხვა მიმართულებით აპელირებს, ეს მათი წარსულია. ის, რასაც დღეს დღევანდელი ხელისუფლება აკეთებს, სავარაუდოდ ის მოდელია, რასაც ”ნაცმოძრაობა” ხელისუფლებაში ყოფნის დროს აკეთებდა.
ვგულისხმობ მედიის პროპაგანდის რეჟიმში ყოფნას, ყველა სხვა მედიასუბიექტების დამორჩილების რეჟიმში გადაყვანას, - ეს არის ის მოდელი, რაზეც იდგა მათივე მმართველობა. ვიმეორებ, დღეს ”ნაციონალები” ებრძვიან თავის წარსულს და საზოგადოება ეს იცის.
ფაქტობრივად, დღეს ”ნაცმოძრაობა” თავის წარსულს ებრძვის. ის, რაზეც დღეს ”ნაცმოძრაობა” მედიასივრცესთან ან ნებისმიერი სხვა მიმართულებით აპელირებს, ეს მათი წარსულია

ამ თვალსაზრისით სიტყვის თავისუფლებისათვის საბრძოლველად ”ნაცმოძრაობა” დაზიანებული ბრენდია. შესაბამისად, რბილად რომ ვთქვათ, მათი მხრიდან ამგვარი ბრძოლის წარმოება არადამაჯერებელია. მით უმეტეს, რომ ისინი ამას აკეთებენ ისე რომ, სრულფასოვნად არც მოუნანიებიათ ის, რაც მათი მმართველობის დროს მედიას უკეთებდნენ. წარმოუდგენელი და აბსურდულიცაა ერთი ქურდი მეორეს ეძახდეს რომ შენ კრიმინალი ხარო.
ეს იმას სულაც არ ნიშნავს, რომ ვიღაც მესამე არ გამოჩნდება და საზოგადოება მას არ აღიარებს ამ ბრძოლის ლიდერად. ჩემი აზრით, ამ შემთხვევაში ხელისუფლებას დაეწყება სოლიდური პრობლემები.

კობა ბენდელიანი
”ინტერპრესნიუსი”

მასალის გამოყენების პირობები
სხვა სიახლეები