არქივი
კურსი
კონვერტორი
USD
1 USD
2.4791
EUR
1 EUR
3.0282
RUB
100 RUB
4.0254
25-04-2018
გია ხუხაშვილი - მუხთარლის საქმეზე პოლიტიკური მსხვერპლშეწირვა პრობლემას ვერ გადაწყვეტს, მაგრამ შს მინისტრის გათავისუფლება ოდნავ ნამდვილად შეარბილებდა მომხდარზე მწვავე რეაქციას
17:16 17-06-2017
გია ხუხაშვილი - მუხთარლის საქმეზე პოლიტიკური მსხვერპლშეწირვა პრობლემას ვერ გადაწყვეტს, მაგრამ შს მინისტრის გათავისუფლება ოდნავ ნამდვილად შეარბილებდა მომხდარზე მწვავე რეაქციას საშინაო პოლიტიკის აქტუალურ თემებზე ”ინტერპრესნიუსი” დამოუკიდებელ ექსპერტს, გია ხუხაშვილს ესაუბრა.

- ბატონო გია, ვენეციის კომისიის საბოლოო დასკვნა საქართველოს საკონსტიტუციო ცვლილებებთან დაკავშირებით უკვე ცნობილია. ვიცე-სპიკერ თამარ ჩუგოშვილის მტკიცებით, ჯანი ბუკიკიოს შეფასებით, საარჩევნო სისტემის შესახებ საკონსტიტუციო ცვლილებები, ისევე როგორც სხვა ცვლილებები, სრულად შეესაბამება მათ რეკომენდაციებს. პარლამენტის თავმჯდომარე ირაკლი კობახიძის განცხადებით, მმართველმა გუნდმა ვენეციის კომისიასთან ე.წ. გადაუმოწმებელი მანდატების განაწილების წესი შეათანხმა, რაც თავის მხრივ ზედა და ქვედა ზღვარის შემოღებას გულისხმობს”. თქვენ როგორ შეაფასებდით ვენეციის კომისიის საბოლოო დასკვნას? ექსპერტთა დაკვირვებით, ვენეციის კომისიის წინასწარი დასკვნა არ აღმოჩნდა ხელისუფლებისათვის ისე დრამატული, როგორც მისი ოპონენტები პროგნოზირებდნენ. ის ასევე არ აღმოჩნდა ისეთი ოპტიმისტური და დადებითი, როგორც ხელისუფლება ცდილობდა დავეჯერებინეთ...
- ქართული პოლიტიკის დისკუსიებისთვის დამახასიათებელია, რომ ფაქტობრივად, ორი ურთიერთგამომრიცხავი ჭეშმარიტება არსებობს. სინამდვილეში, ობიექტური და რეალური დასკვნა სადღაც შუაში რჩება. ჩვენ უნდა გვესმოდეს, რომ ვენეციის კომისია მხოლოდ რეკომედაციას გვაძლევს და არა მითითებებს. მთავარია პრინციპები, როგორი უნდა იყოს თავად კონსტიტუციის ფილოსოფია. ძალიან მნიშვნელოვანია პოლიტიკური და ინსტიტუციური ბალანსების შენარჩუნება კონკრეტული პოლიტიკური მოცემულობის პირობებში.
ვენეციის კომისია მხოლოდ რეკომედაციას გვაძლევს და არა მითითებებს. მთავარია პრინციპები, როგორი უნდა იყოს თავად კონსტიტუციის ფილოსოფია. ძალიან მნიშვნელოვანია პოლიტიკური და ინსტიტუციური ბალანსების შენარჩუნება კონკრეტული პოლიტიკური მოცემულობის პირობებში

რაც შეეხება კონკრეტიკას, ბუნებრივია, ის კორექტივები, რომელიც შეიტანა სპიკერმა კობახიძემ საარჩევნო კანონმდებლობაში სჯობია იმას, რაც თავიდან იყო შემოთავაზებული. ვინაიდან, ის იყო სრული კატასტროფა. ვგულისხმობ იმას, რომ იგი ქართულ პოლიტიკურ პროცესს სთავაზობდა ვარიანტს, როდესაც ყველა ნაშთს წაიღებდა არჩევნებში პირველ ადგილზე გასული პოლიტიკური ძალა, ანუ იგულისხმებოდა ”ქართული ოცნება”.
მოცემულობა გვექნებოდა ასეთი. ”ქართულმა ოცნებამ” რაც არ უნდა ცუდი შედეგი მიიღოს არჩევნებზე, მას მიეცემოდა თავისი შედეგის მნიშვნელოვნად გაუმჯობესების შესაძლებლობა. ნაშთების რაოდენობა იქნებოდა ძალიან დიდი, ვინაიდან საარჩევნო ბარიერი იქნებოდა 5% და პარტიებს არ ექნებოდათ ბლოკების შექმნის შესაძლებლობა. ყველაფერი ეს ”ქართულ ოცნებას” უქმნიდა შესაძლებლობას მინიმალური უპირატესობით მიეღო მაქსიმალური შედეგი. ეს კი კითხვის ქვეშ დააყენებდა არჩევნების ლეგიტიმურობის საკითხს.
კარგია, რომ დღეს კომპრომისი არსებობს. თუმცა, მე არ მგონია, რომ პროცესი იყოს დასრულებული. მაინც რჩება კითხვა - მარტივად რატომ არ ნაწილდება პროპორციულად გაუნაწილებელი ხმები ყველა პარტიაზე, ვინც ბარიერი გადალახა და რისთვისაა მოფიქრებული ამ ხმების გადანაწილების ასეთი რთული სქემა.
ამ თვალსაზრისით, არგუმენტად სტაბილურობის მოშველიება, ჩემი აზრით, ძალიან სუსტი არგუმენტია. სტაბილურობას უზრუნველყოფს არჩევნების შედეგების სამართლიანობა და არა ის, შეძლებს თუ არა ერთი პოლიტიკური ძალა მთავრობის როგორმე დაკომპლექტებას
სტაბილურობას უზრუნველყოფს არჩევნების შედეგების სამართლიანობა და არა ის, შეძლებს თუ არა ერთი პოლიტიკური ძალა მთავრობის როგორმე დაკომპლექტებას

სტაბილურობის თემა არ გახლავთ პარტიული საკითხი. სტაბილურობა ნიშნავს საზოგადოების მხრიდან არჩევნების შედეგების აღიარებას. თუ მთავრობის დასაკომპლექტებლად კოალიციური მთავრობის შექმნა იქნება საჭირო, არც ეს იქნებოდა ტრაგედია, ვინაიდან ასეთი კოალიციები მართავენ ევროპის არაერთ ქვეყანას და ისინი საკმაოდ წარმატებული ქვეყნებია.
- პრეზიდენტის საპარლამენტო მდივან ანა დოლიძის განცხადებით, იგი ”ვენეციის კომისიის საბოლოო დასკვნაში რადიკალურ ცვლილებებს არ ელოდება”. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ვენეციის კომისიის პრეზიდენტ ჯანი ბუკიკიოს ტელეფონით პრეზიდენტი მარგველაშვილიც ესაუბრა. პრეზიდენტმა და მისი ადმიანიტრაციას წარმომადგენლებმა არაერთხელ გამოთქვეს საკონსტიტუციო ცვლილებების პროექტის მიმართ კრიტიკული შენიშვნები. თქვენი აზრით, ვენეციის კომისიამ პრეზიდენტის შენიშვნები რამდენად გაითვალისწინა და საერთოდ, გაითვალისწინა თუ არა?
- არ მგონია, რომ პრეზიდენტს ბუკიკიოსთან კონკრეტულ შენიშვნებთან დაკავშირებით ექნებოდა საუბარი. ვენეციის კომისიის დასკვნა იძლევა ზოგად რეკომენდაციებს. იგივე პრეზიდენტის არჩევის წესზე და სხვა საკითხებზე, მაგალითად იმაზე, რომ კონსტიტუციის მიღებისას ქვეყანაში არსებულ პოლიტიკურ ძალებს შორის უნდა იყოს ფართო კონსენსუსი. ეს იყო ვენეციის კომისიის ყველაზე მნიშვნელოვანი რეკომენდაცია. ისინი კონკრეტულად არ გვეუბნებიან ჩვენ რა და როგორ უნდა გავაკეთოთ. თეორიულად ყველა მოდელი შესაძლებელია, მთავარია საკონსტიტუციო ცვლილებებზე არსებობდეს ფართო პოლიტიკური კონსენსუსი. ამ მხრივ კი ჩვენ რეალურად მართლაც გვაქვს დიდი პრობლემა.
მთავარია, საკონსტიტუციო ცვლილებებზე არსებობდეს ფართო პოლიტიკური კონსენსუსი, ამ მხრივ კი ჩვენ რეალურად მართლაც გვაქვს დიდი პრობლემა

პრობლემა გვაქვს იმიტომ, რომ პარლამენტის თავმჯდომარემ საკონსტიტუციო ცვლილებების პროცესი როგორც პროცედურულად, ისე პოლიტიკურად აბსოლუტური კატასტროფისკენ წაიყვანა. ფაქტობრივად, მან ამ პროცესში განიცადა სრული სტერილიზაცია. ანუ კონსენსუსის ძიების ნაცვლად სრულ კონფრონტაციაში შევიდა როგორც პოლიტიკურ ოპოზიციასთან, ასევე სამოქალაქო საზოგადოებასთან და ფაქტობრივად ყველა სოციალურ ჯგუფთან. ის დარჩა აბსოლუტურად სტერილური და ბოლოს ყველაფერმა კურიოზული სახეც კი მიიღო. აღმოჩნდა, რომ საკუთარ პოლიტიკურ ოჯახშიც კი ანუ ”ქართული ოცნებასთან” არ იყო შეთანხმებული ბევრი საკამათო თემა.
ისმის კითხვა, როცა სპიკერი კობახიძე საჯარო განხილვებზე ოპონენტებთან და პრეზიდენტთან კამათსა და კონფრონტაციაში შედიოდა, ვენეციის კომისიაში საკონსტიტუციო ცვლილებების პროექტს აგზავნიდა, ვისი მანდატითა და მინდობილობით მოქმედებდა იგი? როგორც აღმოჩნდა, ”ქართული ოცნებაც” არ ეთანხმებოდა სრულად კონსტიტუციის იმ პროექტს, რომელიც მან წარმოადგინა. რამდენადაც ვიცით, მმართველ გუნდში ბევრ საკითხზე შეუთანხმებლობაა. მას ჯერ უნდა მიეღო საკუთარი პოლიტიკური გუნდიდან მხარდაჭერა მის მიერვე შემუშავებულ პროექტზე და ამის შემდეგ უნდა დაეწყო ყველაფერი. სპიკერმა კობახიძემ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
ბოლოს გამოჩნდა, რომ საკონსტიტუციო ცვლილებების საერთო-სახალხო განხილვა მოაწყო არა ”ქართული ოცნების” პროექტით, არამედ საკუთარ სადიპლომო ნაშრომსა და მოსაზრებებზე. ჰქონდა მას უფლება ვიწრო წრეებში განხილური პროექტი გამოეტანა საერთო-სახალხო განხილვაზე? რა თქმა უნდა, არა.
ალბათ ამიტომაც იყო, რომ მუხრანში გამართულ ”ქართული ოცნების” შეკრებაზე მას აჯანყება მოუწყვეს. აქედან საკმაოდ მარტივი დასკვნა კეთდება - კობახიძე მოქმედებდა ყალბი, არა ”ქართული ოცნებიდან” მიღებული მინდობილობით, არამედ მთელი ამ პერიოდის მანძილზე საკუთარ მოსაზრებებს გვაცნობდა.
- კარგა ხანია მმართველი გუნდის წევრებიც აღარ მალავენ, რომ ”ქართული ოცნების” მაჟორიტარი დეპუტატები ეწინააღმდეგებიან მაჟორიტარული სისტემის გაუქმებას. ბატონი ვახტანგ ძაბირაძე კარგა ხანია წინასწარმეტყველებს, რომ მმართველი გუნდი მაჟორიტარული სისტემის გაუქმებაზე უარს იტყვის. თქვენი აზრით, საბოლოოდ ეს საკითხი, სავარაუდოდ, როგორ გადაწყდება?
- ყველანაირად შეიძლება განვითარდეს მოვლენები და აი რატომ - ჩვენი, ქართველი მაჟორიტარები არ არიან კლასიკური გაგებით პოლიტიკოსები. ესენი არიან ე.წ. მიგრაციული დეპუტატები, რომლებიც პარტიიდან პარტიაში გადადიან იმისდა მიხედვით, თუ ვინ არის ხელისუფლებაში. მათი პოლიტიკური მოღვაწეობა არ ეფუძნება ფასეულობათა სისტემას. მათი მოღვაწეობა შემოიფარგლება საკუთარი პირადი ინტერესების ლობირებით და ამ ინტერესების რეალიზაციისთვის პოლიტიკის გამოყენებით.
მაჟორიტარული საარჩევნო სისტემა დარჩება თუ არა, ეს ვაჭრობის თემაა და არ ვიცი, როგორ დააკმაყოფილებს ხელისუფლება ”ქართულ ოცნებაში” შემავალი კონკრეტული მაჟორიტარების ამბიციებს, ანუ ვის რა ლუკმას შესთავაზებს და დაკმაყოფილდებიან თუ არა ისინი

შევარდნაძის პერიოდიდან დაწყებული, მაჟორიტარი დეპუტატები პარტიიდან პარტიაში გადადიან და ხელისუფლებასთან შედიან გარიგებებში. ეს გახლავთ ადამიანების კოჰორტა, რომლებიც სააკაშვილის დროს 7 ნოემბრის და 26 მაისის უბედურებას აპრავებდნენ. ასეთი ყველაფრის გამპრავებელი მაჟოროტარები დღეს ”ქართულ ოცნებაში” არიან. ამ მოცემულობის პირობებში ჩვენს მაჟორიტარებს მაინცდამაინც მაჟორიტარობა კი არა, მზის ქვეშ საკუთარი პოლიტიკური ხელშეუხებლობისა თუ ბიზნესსაქმიანობისთვის ადგილის შენარჩუნება სურთ.
შესაბამისად, მაჟორიტარული საარჩევნო სისტემა დარჩება თუ არა, ეს ვაჭრობის თემაა და არ ვიცი, ხელისუფლება როგორ დააკმაყოფილებს ”ქართულ ოცნებაში” შემავალი კონკრეტული მაჟორიტარების ამბიციებს, ანუ ვის რა ლუკმას შესთავაზებს და დაკმაყოფილდებიან თუ არა ისინი.
ფაქტია, რომ მაჟორიტარული სისტემის არსებობა-არარსებობის საკითხი არ არის სახელმწიფობრივი განვითარების თემა, არამედ გახლავთ კონკრეტულ ადამიანებთან ბანალური ვაჭრობის თემა. ვაჭრობის შედეგების შესახებ გავიგებთ მაჟორიტარების აღშფოთება გაგრძელდება თუ ”ცხოვრება მშვენიერია”.
- რამდენად დიდია იმის ალბათობა, რომ წარმოდგენილი სახით საკონსტიტუციო ცვლილებების განხორციელების შემთხვევაში საქართველო რეალურად აღმოჩნდება ვითარებაში, როცა სახელისუფლებო შტოებს შორის ბალანსი აშკარად დარღვეული იქნება? მხედველობაში მაქვს საპარლამენტო უმრავლესობის მიერ არჩეული მთავრობა, პარლამენტისა და ხმოსნების მიერ არჩეული უფლებაშეკვეცილი პრეზიდენტი და საპარლამენტო უმრავლესობის მიერვე დაკომპლექტებული საკონსტიტუციო სასამართლო...
- ჩემი აზრით, ეს არის მთავარი კითხვა. ჩვენ დღეს ვცხოვრობთ მოცემულობაში, როდესაც საკმაოდ შესუსტებულია სახელისუფლები შტოებს შორის ბალანსები. იმისათვის, რომ გვქონდეს სტაბილური დემოკრატიული განვითარება საჭიროა ორი ტიპის ბალანსი - პოლიტიკური ბალანსი და ინსტიტუციური ბალანსი. პოლიტიკურ ბალანსში იგულისხმება ქვეყანაში მეტ-ნაკლებად თანაბარზომადი პარტიების არსებობა, რომლებიც ერთმანეთს აზღვევენ იმისგან, რომ არ მოხდეს ხელისუფლების უზურპაცია რომელიმე პოლიტიკური ძალის მხრიდან.
ვითარებაში, როცა ქვეყანაში არ არსებობს პოლიტიკური ბალანსი, მთელი პოლიტიკური ელიტა კრიზისშია, ინსტიტუციური ბალანსის შენარჩუნება სასიცოცხლო ამოცანა გახლავთ. ასეთ მოცემულობაში პრეზიდენტის ირიბად არჩევის საკითხი, დღევანდელ კონკრეტულ ვითარებაში ძალიან სახიფათო გახლავთ.
ვითარებაში, როცა ქვეყანაში არ არსებობს პოლიტიკური ბალანსი და მთელი პოლიტიკური ელიტა კრიზისშია, ინსტიტუციური ბალანსის შენარჩუნება სასიცოცხლო ამოცანა გახლავთ

პრეზიდენტის ინსტიტუტის შესუსტებაზე, ირიბად არჩევაზე, თუნდაც პრეზიდენტის ინსტიტუტის გაუქმებაზე სამომავლოდ შეიძლება ვიფიქროთ, მაგრამ მხოლოდ მას შემდეგ, როდესაც ქვეყანაში პოლიტიკური ბალანსები გაჩნდება. ანუ მაშინ, როცა ჩვენ უკვე გვექნება მულტიპარტიული დემოკრატიული სისტემა აშენებული. ინსტიტუციუირი ბალანსების არარსებობის პირობებში ხელისუფლება გვეუბნება - მოდით ახლა ინსტიტუციურ ბალანსებზე უარი ვთქვათ. ფაქტობრივად, ხელისუფლება მიდრეკილია იმისკენ, რომ პოლიტიკური პროცესის დაბალანსების ინსტრუმენტები საერთოდ გააუქმოს. ეს კი, ფაქტობრივად ქმნის ძალაუფლების უზურპაციის ძალიან მაღალ რისკებს. ეს კი ნამდვილად არის პრობლემა. მე ამ კონკრეტულ ისტორიულ მონაკვეთზე ვსაუბრობ, თორემ თეორიულად ჩვენ შეგვიძლია ვილაპარაკოთ პრეზიდენტის არაპირდაპირ არჩევნებზე და საერთოდ ყველაფერზე, მაგრამ არსებულ მოცემულობაში ეს ძალიან სახიფათოა.
- თავიდანვე ცხადი იყო, რომ აზერბაიჯანელი ჟურნალისტის აფგან მუხთარლის თბილისიდან გაუჩინარებაზე რეაქცია ექნებოდა როგორც ბრიუსელს, ისე ვაშინგტონს. ამ თემაზე ევროპარლამენტმაც იმსჯელა და საქართველოს ხელისუფლებას მომხდარის მაქსიმალურად გამჭვირვალედ და დროულად გამოძიებისკენ მოუწოდა. ხელისუფლების წარმომადგენლები იზიარებენ მოსაზრებას გამოძიების გამჭირვალედ და დროულად ჩატარების შესახებ, მაგრამ ჯერ ვერც გამჭვირვალეობას ვხედავ ამ საქმეზე და ვერც იმას, რომ ხელისუფლება უმოკლეს ვადებში ცდილობს საქმის გამოძიებას. თქვენი აზრით, რამდენად საფუძვლიანად გამოიყურება აფგან მუხთარლის მეუღლის, ლეილა მუსტაფაევას მტკიცება, რომ ”გამოძიების ფალსიფიცირება” ხდება? თქვენი აზრით, მუხთარლის საქმეზე საუკეთესო დასასრული, სავარაუდოდ, როგორი შეიძლება იყოს?
- ამ თემის კონკრეტულ საკითხებზე კომენტარს ვერ გავაკეთებ, მაგრამ მე უბრალოდ, მთლიანობაში შევხედავდი სურათს. პირველი - თუ ხელისუფლება ფიქრობს, რომ ამ თემაზე კონკრეტული გადაწყვეტილების მიღებას გაწელავს, პროცესს გააჯანჯლებს და იგი ყველას დაავიწყდება, ეს ძალიან ინფანტილური მიდგომა იქნებოდა. ამ ტიპის საქმეები არასოდეს არ იხურება, ის რჩება ღია ჭრილობად ურთიერთობებში და საერთოდ სახელმწიფოებრივ განვითარებაში. თუ ვინმე ფიქრობს, რომ ამ თემის გადაგორება შესაძლებელია, ეს ილუზიაა და ამის იმედი არავის არ უნდა ჰქონდეს.
რაც შეეხება მცდელობას, რომ ეს ყველაფერი შეიძლება ”გააპრავონ”, ჩემი აზრით, ესეც ილუზია და პოლიტიკური ინფანტილიზმია. მუხთარლის საქმეზე ხელისუფლება რაც უფრო მეტ სისულელეს ილაპარაკებს, არსებულ ვითარებას კიდევ უფრო დაამძიმებს. შეუძლებელია ამ თემის რაღაცნაირად გადაფარვა.
ჩემი აზრით, არსებულ ვითარებაში ხელისუფლებამ უნდა აღიაროს, რომ მუხთარლის საქმემ ქვეყანას სახელმწიფოებრივი ზიანი უკვე მიაყენა და ამის გამოსწორება შეუძლებელია. ერთადერთი, რაც ხელისუფლებას შეუძლია სცადოს, შედეგების შერბილებაა. ეს გახლავთ სამართლებრივი პროცესი, რომელსაც კარგად დასრულების პერსპექტივა არ აქვს. თუ სამართლებრივ პროცესში ახალ სისულელეებს მოიგონებენ, ამით პრობლემას კი არ გადაწყვეტენ, არამედ მას კიდევ უფრო დაამძიმებენ.
ინსტიტუციუირი ბალანსების არარსებობის პირობებში ხელისუფლება გვეუბნება - მოდით ინსტიტუციურ ბალანსებზე უარი ვთქვათ. ფაქტობრივად, ხელისუფლება მიდრეკილია იმისკენ, რომ პოლიტიკური პროცესის დაბალანსების ინსტრუმენტები საერთოდ გააუქმოს

ახლა მთავარია, ამ ვითარებაში სწორი პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღება. რა თქმა უნდა, მუხთარლის საქმეზე პოლიტიკური მსხვერპლშეწირვა პრობლემას ვერ გადაწყვეტს, მაგრამ შს მინისტრის გათავისუფლება ოდნავ ნამდვილად შეარბილებდა მომხდარზე მწვავე რეაქციას.
პირადად მე კონკრეტულ მღებრიშვილს არც არაფერს ვერჩი, მაგრამ როდესაც ასეთ მძიმე ვითარებაში ვარდება სახელმწიფო, პოლიტიკური მსხვერპლშეწირვა აუცილებელი ხდება, მიუხედავად იმისა, ამ საქმეში რაც უნდა დაბალი ხარისხის ბრალეულობა ჰქონდეს მინისტრ მღებრიშვილს. ამაზე მეტყველებს მოვლენათა განვითარების ლოგიკა.
ჩემი აზრით, ეს შექმნილი სიტუაციიდან ვერ გამოგვიყვანდა, მაგრამ იქნებოდა ერთ-ერთი ნაბიჯი, რომელიც შეარბილებდა იმ მწვავე რეაქციას, რასაც ჩვენ ახლა ყოველი მხრიდან ვაკვირდებით. ხელისუფლებას არ უნდა ჰქონდეს იმის ილუზია, რომ მუხთარლის საქმე ქვეყნის შიგნით ან ქვეყნის გარეთ ვინმეს დაავიწყდება.
- პარლამენტი ნარკოპოლიტიკის გადახედვას შეუდგა. ამის შესახებ განცხადებები უმრავლესობის წევრებმა მას შემდეგ გააკეთეს, რაც თბილისში ჯგუფ „ბირჟა მაფიას“ მხარდამჭერი აქცია გაიმართა, რომელიც საკმაოდ ხალხმრავალი აღმოჩნდა. მანამდე ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციაზე კანონების მთელი პაკეტი პარლამენტს გადადებული ჰქონდა. მმართველი გუნდის წევრები ამტკიცებენ, რომ ნარკოპოლიტიკაში ხელსუფლების მიერ შეტანილი კორექტივები საპროტესტო აქციის შედეგი არაა. რამდენად დამაჯერებელია ხელისუფლების მტკიცება?
- ნამდვილად არ გამოიყურება დამაჯერებლად. სამწუხაროდ, ხელისუფლებისთვის დამახასიათებელი გახდა ინფანტილიზმი. არ შეიძლება ამტკიცო, რომ ლარნაკიდან შოკოლადი არ აგიღია, როცა ლოყები შოკოლადით გავს მოთხუპნული და პირი შოკოლადით გაქვს სავსე. ასეთი ვითარებაში ხელისუფლება სასაცილოდ და კურიოზულად რომ გამოიყურება, ფაქტია.
გასაგებია, რომ სახალხო პროტესტმა ხელისუფლება დააფრთხო და გადაწყვიტა მომხდარზე ამ ტიპის რეაგირება. თუმცა, ამ ინციდენტთან დაკავშირებით მე მთავარი პრობლემა არ მგონია საკუთრივ ნარკოპოლიტიკისადმი ხელისუფლების დამოკიდებულება.
ჩემი აზრით, ამ ისტორიაში პოლიციელების მიერ მოქალაქეებისთვის ნარკოტიკის ჩადების თემა ახლა ყველაზე აქტუალურია. ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციით პოლიციელების მიერ ნარკოტიკების ჩადების პრობლემა არ წყდება. როგორადაც არ უნდა მოხდეს ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაცია, ეს ჩადების პრობლემას ვერანაირად ვერ მოხსნის.
- გასაგებია, რომ ”ბირჟა მაფიის“ წევრების გამოშვების შემდეგ ხელისუფლება საკმაოდ რთული დილემის წინაშე აღმოჩნდა - დაისჯებიან თუ არა პოლიციელები, რომლებიც მონაწილეობდნენ „ბირჟა მაფიას“ წევრების მიმართ უკანონო ქმედებებში. თქვენი აზრით, ხელისუფლება კანონის დამრღვევ პოლიციელებს დასჯის?
- მთავარი თემა ახლა სწორედ ესაა. უკანასკნელ პერიოდში ნარკოტიკების ჩადებებთან დაკავშირებით იმდენი საუბარი იყო, რომ უკვე იქმნება ისეთი განცდა, რომ პრობლემა სისტემური ხასიათისაა. ახლა ყველაზე სახიფათო პრობლემა სწორედ ნარკოტიკების ჩადება გახლავთ.
”ბირჟა მაფიასთან” დაკავშირებით ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაცია საერთოდ არაფერ შუაშია, ვინაიდან, აღმოჩნდა, რომ დაკავებულები საერთოდ არ ყოფილან ნარკოტიკების მომხმარებლები.
რაც შეეხება იმას, დასჯის თუ არა ხელისუფლება ნარკოტიკების ჩამდებ პოლიციელებს, ვერ გეტყვით, ვინაიდან ეს პოლიტიკური გადაწყვეტილების საკითხია. ჩემი აზრით, ამ შემთხვევაში პრობლემური თემის გადაგორების პრინციპით მოქმედებს. იგი ცდილობს როგორმე გადააგოროს პრობლემა. ანუ, ავადმყოფობას კი არ მკურნალობს, არამედ ცდილობს კოსმეტიკურად მოუაროს და ღია ჭრილობა ისევ ღია ჭრილობად დატოვოს.
პოლიციელების მიერ მოქალაქეებისთვის ნარკოტიკის ჩადების თემა ახლა ყველაზე აქტუალურია. ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციით პოლიციელების მიერ ნარკოტიკების ჩადების პრობლემა არ წყდება

”ბირჟა მაფიის” საქმე იმით განსხვავდება წინა წლებში ნარკოტიკების ჩადებებისაგან, რომ წინა წლებში ნარკოტიკებს პოლიტიკური მოტივით უდებდნენ. ვგულისხმობ გახმაურებულ და სკანდალურ საქმეებს. ეს შემთხვევა, როგორც ჩანს, არ იყო პოლიტიკური. დიდი ეჭვი არსებობს, რომ ამ ბიჭებისთვის ნარკოტიკების ჩადების გადაწყვეტილება პოლიტიკოსებს კი არ მიუღიათ, არამედ პოლიციამ იმუშავა საკუთარ ინტერესზე. ეს კი ძალიან სახიფათოა.
როდესაც სააკაშვილის დროს ამგვარ დანაშაულს ხელისუფლება ჩადიოდა, მაშინ სისტემა მუშაობდა. პოლიტიკური ოპონენტების მიმართ გამოიყენებოდა ე.წ. ”ჩადება”. დღეს ჩვენ გვაქვს პირველი პრეცედენტი, რომ თითქოს პოლიციამ თავის თავზე იმუშავა. ანუ პოლიციამ ჩათვალა - თუ მე ორ ”ჩადებას” პოლიტიკური მიზნით გავაკეთებ, ხომ შეიძლება რომ ერთი საკუთარი მუნდირის დასაცავად ”ჩავდო”. ეს კი ნიშნავს იმას, რომ ჩვენ გარდა იმისა, რომ პოლიციაში გვაქვს სისტემური პრობლემა, დანაშაული არა მხოლოდ ელიტამ ჩაიდინოს, არამედ პოლიციაში ქვედა დონეებმაც დანაშაულის ჩადენის საშუალება შესაძლებლად ჩათვალონ.
ეტყობა, პოლიციაში მმართველობითი სისტემაა შესუსტებული და უკვე საშუალო და კიდევ უფრო ქვედა დონეებზე ვიღაცებს შეუძლიათ თავს მისცენ უფლება პოლიტიკური გადაწყვეტილებები თავად მიიღონ. ქვედა დონეებზე ამ ტიპის პოლიტიკური კორუფცია ძალიან სახიფათო რამ გახლავთ. ჩემი აზრით, ეს იმაზე უარესია, რაც წინათ იყო. თუ ეს პროცესი ქვედა დონეებს მასშტაბურად შეეხო, ჩვენ ქვეყანაში აბსოლუტურ ქაოსს მივიღებთ.
- ექს-სპიკერმა დავით უსუფაშვილმა ცენტრისტული მიმართულების ახალი პოლიტიკური ძალა - ”შენების მოძრაობა” დააფუძნა და საზოგადოებას მოძრაობის წევრებიც წარუდგინა. ვერაფერს იტყვი, ლოზუნგი მართალაც შთამბეჭდავია - ”რაც კარგია, ვუვლით, რაც ცუდია, ვცვლით, რაც გვაკლია, ვქმნით”. თქვენ როგორ შეაფასებდით უსუფაშვილის ახალი გუნდის შემადგენლობას და თქვენი აზრით, სავარაუდოდ, როგორი პოლიტიკური მომავალი შეიძლება ჰქონდეს ”შენების მოძრაობას?
- პერსონალურად ამ ადამიანებს პატივს ვცემ. მიმაჩნია, რომ ქართულ პოლიტიკაში უსუფაშვილის როლი არის ძალიან მნიშვნელოვანი. მისი აზრი ყოველთვის საინტერესოა. ის ქართულ პოლიტიკასა და ქართულ პოლიტიკურ დაფაზე სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე საკმაოდ იშვიათი პერსონაჟია. ამიტომ, მე ამ ადამიანების პოლიტიკურ აქტიურობას საკმაოდ პოზიტიურად ვაფასებ.
მაგრამ, ერთია სახელმწიფო მოღვაწეობა და მეორეა პოლიტიკური მოღვაწეობა. ელექტორალური, ანუ არჩევნებში წარმატების მიღწევის თვალსაზრისით მათი პერსპექტივა ძალიან ბუნდოვანია, ვინაიდან ჯერ არ იკვეთება, რომ ”შენების მოძრაობა” შეიძლება იყოს მიზიდულობის ცენტრი.
”შენების მოძრაობასთან” დაკავშირებით მთავარი პოლიტიკური პროცესები უკანა კარის სიახლოვეში, კულისებს მიღმა გაიმართება. უსუფაშვილის ამოცანაა ამ მოძრაობით შექმნას გარკვეული პოლიტიკური კაპიტალი, რომ შემდეგ წელგამართულმა აწარმოოს მოლაპარაკებები იმასთან, ვინც კულისებში, ქართული პოლიტიკის კართან ზის

მიუხედავად იმისა, რომ უსუფაშვილი მძიმეწონიანი პოლიტიკური ავტორიტეტია, არასერიოზული იქნებოდა იმაზე საუბარი, რომ მას შეუძლია ელექტორატის მობილიზება. ქართველი ამომრჩეველი თავის არჩევანს აკეთებს ისეთი პარამეტრების მიხედვით, რაც უსუფაშვილისთვის დამახასიათებელი არ არის.
მე არა მგონია, რომ იგი ოპტიმიზმით უყურებდეს მისი და მისი მოძრაობის საარჩევნო მომავალს. თუმცა, პოლიტიკაში წინა კარის გარდა, ასევე არსებობს უკანა კარი. მით უმეტეს, რომ დღევანდელ საქართველოში იმისთვის რომ პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მაგიდასთან აღმოჩნდე, ამ გზის უკანა კარით გავლის ტრადიცია არსებობს.
პრინციპში, უსუფაშვილისთვის ეს კარი ცნობილია. იმ კართან ვინ ზის ისიც ვიცით. შესაძლებელია მასსა და იმ კაცს შორის კომუნიკაცია შედგეს, ვინც იმ კართან ზის. ჩემი აზრით, ეს სახელმწიფოებრივად ცუდი ნამდვილად არ იქნება. ვფიქრობ, რომ ამ მოძრაობის ლეგალური ნაწილი აისბერგის მხოლოდ მწვერვალი გახლავთ.
ვფიქრობ, ”შენების მოძრაობასთან” დაკავშირებით მთავარი პოლიტიკური პროცესები უკანა კარის სიახლოვეში, კულისებს მიღმა გაიმართება. უსუფაშვილის ამოცანაა ამ მოძრაობით შექმნას გარკვეული პოლიტიკური კაპიტალი, რომ შემდეგ წელგამართულმა აწარმოოს მოლაპარაკებები იმასთან, ვინც კულისებში, ქართული პოლიტიკის კართან ზის.
მე მოვლენათა განვითარების ამ სცენარს ნეგატიურად არ განვიხილავ. თუ უსუფაშვილი ქართულ პოლიტიკასა და სახელმწიფოებრივი მშენებლობის პროცესში დაბრუნდება, ეს ქართულ სინამდვილეს მხოლოდ წაადგება. დღეს ხელისუფლების გადაწყვეტილებების მიმღებ ცენტრში ისეთი ინტელექტუალური და პროფესიული კატასტროფა გვაქვს, რომ იქ უსუფაშვილის დაბრუნება, ქართული სახელმწიფოსთვის პოზიტიური ნაბიჯი იქნებოდა.

კობა ბენდელიანი
”ინტერპრესნიუსი”



მასალის გამოყენების პირობები
სხვა სიახლეები