კურსი
კონვერტორი
USD
1 USD
2.2535
EUR
1 EUR
2.4390
RUB
100 RUB
4.4389
18-04-2015
არქივი
«« აპრილი 2015 »»
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30
მშვიდობის მომლოდინე დვანელები
15:22 21-04-2011
მშვიდობის მომლოდინე დვანელები სოღოლაშენის გადასახვევამდე დევნილთა დასახლებებს გავდივართ. ახალაშენებული სახლების ათეული მწკრივი რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით ისევ და ისევ მეორდება. ორგანიზაცია "გოუ გრუპის" ამერიკელი სტუმრები განსაკუთრებულად აღნიშნავენ, რომ დევნილთა ყველა ახალი დასახლება ერთმანეთს ჰგავს. . .
ამჯერად დანიშნულების პუნქტი სოფელი დვანია, ბოლო ქართული სოფელი, რომლის იქეთაც ქართული იურისდიქცია არ ვრცელდება.
სოფლის შესასვლელთან ქართველ სამხედროებს ბლოკპოსტი აქვთ. საბუთების შემოწმებისა და სტუმრობის მიზნის გაგების შემდეგ გადაწყდა, რომ ორი სამხედრო გაგვყოლოდა ზაალ ახალკაცის, იგივე "უფლისას" სახლში.
"რამდენიმე მეტრში რუსები დგანან, გვირჩევნია, გამოგყვეთ", _ ამბობს ერთ-ერთი.
უფლისასთან სოფლის მთელი მოსახლეობა შეიკრიბა, სულ ოცამდე ადამიანი. ერთ დროს მრავალკომლიან დასახლებას ეს ადამიანები პატრონობენ და ცდილობენ, ცხოვრება უკვე მერამდენედ, ხელახლა დაიწყონ. InterPressNews.Ge
"ყველაფერი დაწვეს, დაანგრიეს და გაანადგურეს. თვეში 150-ლარიანი დახმარების ამარა მიწევს ცხოვრება, ოთხი შვილი მყავს, რძალი და ორი შვილიშვილი, ვინმემ მითხრას, როგორ ვიარსებოთ ამ თანხით ამდენმა სულმა?", _ ასე დაიწყო საუბარი ნათელა მამაგულაშვილმა, ოთხი შვილისა და 2 შვილიშვილის პატრონმა.
"სოფლიდან წასვლა ნამდვილად არ მინდა, სახლის აღსადგენად ფული არ მოუციათ _ მითხრეს, კარგად დამწვარი არ არისო, თურმე სახურავიც უნდა დამწვარიყო, პირველ სართულზე სულ გადანდგურდა ყველაფერი", _ ნათელა მამაგულაშვილის ოჯახი 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მეუღლის ბიძაშვილს შეეხიზნა.
"ამ ომმა მოგვშალა და დაგვაწიოკა, ადამიანებად აღარ ვვარგივართ. საკუთარ სახლს ვაკითხავ-ხოლმე, არ ვიცი, რა გავაკეთო და საიდან დავიწყო. სამი დამწვარი საწოლი დამრჩა და მერე ორი თუ სამი საბანი დაგვირიგეს. დღე და ღამე იმაზე ვდარდობ, როგორ დავდგეთ ფეხზე და სახლი როგორ აღვადგინო. გვითხრეს, აღსადგენად ფულს დაგირიგებთო, კომისიამაც დაგვხედა, თუ აღდგენა ვერ მოხერხდა, კოტეჯს მაინც მოგცემთო, მაგრამ ასე ვართ, ყველაფრის გარეშე დარჩენილები და იმედდაკარგულები. სულ შიშში ვცხოვრობ, ყოველ წუთს ველით, რომ ისევ რაღაც საშინელება დატრიალდება", _ ამბობს ქალბატონი ნათელა და იხსნებს, რომ ომამდე მეუღლეს საკუთარი სახელოსნო ჰქოდან, იღებდა შეკვეთებს, შედუღებაზეც მუშაობდა და როგორღაც გაჰქონდათ თავი: "ახლა ცარიელა ადამიანები ვართ და სხვის ოჯახს ვართ შეკედლებულები, სად წავიდეთ, ვის რაში ვჭირდებით, დვანში დავიბადე და აქ უნდა მოვკვდე. ბავშვებს შიშით ეძინებათ და ეღვიძებათ, აიხედავენ გორაზე და ხედავენ, 5-6 რუსი ჯარისკაცი როგორ გადმოგვყურებს... ასეთ პირობებში ვინ დაბრუნდება აქ, ვინმე მოგვცემს იმის გარანტიას, რომ InterPressNews.Geომი ისევ არ დაიწყება?!", _ კითხვა რიტორიკული აღმოჩნდა.
ომის შემდეგ დვანელები უწყლოდაც დარჩნენ, არხის სათავე, რომლითაც სოფელს წყალი მიეწოდებოდა, ცხინვალშია.
"ჩემს ნაკვეთს ვერ ვამუშავებ, აქვე დგას ოსეთის გვარდია და შიშით ვერ გადავდივართ. ოქტომბერში რომ დავბრუნდით, ქმარი მეორე დღესვე ნაკვეთში გადავიდა, დაადგნენ თავზე და წაიყვანეს, მერე ძლივს დაგვიბრუნეს, მაგრამ ისეთი ნევროზი აქვს, ღამეები არ სძინავს.
მშრომელი ხალხი ვართ და გარჯა არასდროს დაგვზარებია, მაგრამ უწყლოდ როგორ დავამუშავოთ მიწა, მოსავალი არ მოდის. გახრიოკებულ ადგილზე ვართ, არაფერი ხარობს და არც გაიხარებს, თუ წყლით არ დააპურე. ომის დროს პირუტყვი გაგვიწყვიტეს, ზოგისა კიდევ წაიყვანეს. სულ ცოტა საარსებო წყარო რომ გვქონდეს, საქონელს ვიყიდდი და ოჯახს ამით გავატანინებდი თავს, მაგრამ აბა, საიდან? ხუთსულიანი ოჯახი გვყავს და ხუთთავე უმუშევრები ვართ", _ პრობლემების ჩამოთვლას ვერ აუდის რუიზან მეკარაშვილი. ავადმყოფი შვილის დედისგან ვიგებთ, რომ სოფელში მცხოვრებ ბავშვებს პრაქტიკულად ყოველგვარი კომუნიკაციის გარეშე უწევთ ცხოვრება. InterPressNews.Ge
"აქ, ვისაც ხედავთ ახალგაზრდებს, ყველას უნდა სწავლა, მაგრამ უნივერსიტეტის გადასახადებს გავართმევთ თავს?! არც სასკოლო ასაკშია ჩვენი შვილებისთვის არაფერი: არც ხელობა, არც მუსიკა, არც ცეკვა. სულ მაგას გაიძახიან, ინგლისურს ყველგან ვასწავლითო, დვანში არაფერია. მტერსაც კი არ მინდა ასეთი ცხოვრება და მომავალი ვუსურვო", _ შეხვედრას დვანის საკრებულოს წარმომადგენელი ალექსანდრე ბეჟანიშვილიც ესწრება.
"სოფელი, მართლაც, დიდ გაჭირვებაშია, მაგრამ სიმართლეც უნდა ვთქვათ: სკოლაში ინგლისური ისწავლება, ცეკვის წრეც არის. სასწავლო პროცესი არ ჩაშლილა და ბავშვებიც დადიან.
წყალს რაც შეეხება, არხის სათავე ცხინვალშია და ოსებს აქვთ გადაკეტილი. ახლა იმას გვპირდებიან, რომ გაზაფხულზე დაიწყება ლიახვიდან წყლის ამოქაჩვა და შემოდგომაზე ამ არხით ხალხამდე ჩამოვა", _ ამბობს ალექსანდრე ბეჟანიშვილი. როგორც გაირკვა, დვანელები წელსაც უწყლოდ დარჩებიან.
გავიცანით იური კოპაძეც, რომელმაც ომის შემდეგ დვანში ხილის გადამამუშავებელი საწარმო გახსნა.
"სერიოზული მუშაობა დამჭირდა სტრესის დასაძლევად და საკუთარი თავის რწმენის დასაბრუნებლად. გადავწყვიტე, რომ ჩემს მშობლიურ სოფელში ხილის გადამამუშავებელი წარმოება გამეკეთებინა, დამზადებულიყო ჩურჩხელა, ტყლაპი. იაფი კრედიტის სახელმწიფო პროგრამაში მივიღე მონაწილეობა და დამაფინანსეს 40 ათასი ლარით. თავიდანვე ვიცოდით, რომ ეს საკმარისი არ იქნებოდა წარმოების დასაწყებად, მეტის მისაღებად ქონებრივი უზრუნველყოფა არ გვქონდა, მაგრამ სხვა წყაროების დამატებით მაინც მოვახერხეთ წარმოების ამუშავება: გასული წლის აგვისტოში გამოვუშვით პირველი პროდუქცია, დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ნაწარმს ვაწოდებდით თბილისის სუპერმარკეტებს.
InterPressNews.Geსახელმწიფო დაწესებულებებს ვთხოვეთ შუამდგომლობა, ბანკებს ჩვენთვის სესხი გამოეყოთ, რათა ნედლეული შეგვეძინა და წარმოება გაგვეგრძელებინა: მოსავალი ძალიან ცოტა იყო და ნედეულის დარეზერვება გვინდოდა. ვერ მოხერხდა, არც ერთმა ბანკმა სოფელ დვანისთვის სესხი არ გამოყო _ კონფლიქტის ზონაა და რისკები ძალიან მაღალიაო, - ასე გვითხრეს. იძულებულები გავხდით, წარმოება შეგვეჩერებინა, ნედლეული არც ახლა არის, მაგრამ აგარის ქარხნიდან ვიღებთ მასალას და ასე ვმუშაობთ. გასული წელს რაც მოგვივიდა, არ მინდა იგივე განმეორდეს, ამიტომაც ვაპირებდით თანხების მოძიებას და ნედლეულის დარეზერვებას. ეკონომიკის სამინისტროშიც გვქონდა შეხვედრა, დაგვპირდნენ, რომ ინვესტორს მოგვინახავდნენ, მაგრამ დაპირება დაპირებადვე დარჩა", _ დანანებით ამბობს იური კოპაძე და ამატებს, ოპტიმისტია და იცის, რომ ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი, მაგრამ ახლა უკვე ეჭვი ეპარება, ღირდა თუ არა ამ საქმის წამოწყება.
ჩვენი მასპინძლის, ზაალ ახალკაცის სახლიდან კარგად ჩანს რუსული საგუშაგო. რუსი სამხედროები სტრატეგიულ სიმაღლიდან ათვალიერებენ სოფელს. ვიგებთ, რომ ბოლოს 19 მარტს დაუკავებიათ ე.წ. საზღვრის გადაკვეთისთვის დვანელი ვასილ კობახიძე. თანასოფლელებმა ამ დროდემ არაფერი იციან მის შესახებ.
"რუსები რომ არ გვიშლიდნენ ხელს, ოსებთან მეტ-ნაკლებად შერიგებულებიც ვიქნებით და მისვლა-მოსვლაც იქნება აღდგენილი. ყველა ერთნაირად არ არის განაწყენებული, ურთიერთობის აღდგენაზე საუბარი თანდათან დაიწყებოდა კიდეც, ავტობუსიც იქნებოდა და მიმოსვლაც. მე თვითონ ოსურ სოფელში 7 წელი ვიმუშავე ხაბაზად. ბევრი მეგობარი მყავს, მაგრამ იქეთ რომ გადავიდე, ვიცი, სხვა ოსები წამიყვანენ ცხინვალში", _ ამბობს უფლისა და იხსნებს, რომ ურთიერთობა პირველი ომის შემდეგ გაფუჭდა. InterPressNews.Ge
"ახალ, 1991 წელს თონე ორი დღით დავკეტე, ვიცოდი, რომ პურს ყველა წინასწარ იმარაგებდა და იმ დღეებში არ გაიყიდებოდა. რომ დავბრუნდი, უკვე გატეხილი დამხვდა. იქ გაჩერება უკვე აღარ შეიძლებოდა და წამოვედი. პირველი ომის შემდეგ შევრიგდით, გადავდიოდით კიდევაც ცხინვალში, პროდუქტს ვყიდდით, კარგი ურთიერთობა აღვადგინეთ, მაგრამ 2008 წლის ომამდე ცოტა ხნით ადრე ოსები ჩვენს მიმართ გაცივდნენ. ახლა არც კი ვიცი, რა და როგორ მოხდება. ვთქვათ, რუსები რომ წავიდნენ და ბეტონებიც დაანგრიონ, ვერ მივალთ და პირველივე დღეს ვერ დავიწყებთ ერთმანეთის მოკითხვას, ამას დრო დასჭირდება", _ ამბობს ზაალი.
სოფლის უხუცესის თენგიზ ახალკაცის იმედიც სწორედ დროს უკავშირდება.
InterPressNews.Ge"აქ დაბადებული კაცი ცხინვალში ვცხოვრობდი. როცა არეულობა დაიწყო, გამოვიქეცი, სახლი დამიწვეს. 2008 წელს დვანშიც დამეწვა საცხოვრებელი, მთავრობამ მომცა ფული და ნაწილობრივ შევაკეთეთ. ქართველებს და ოსებს ომამდე კარგი ურთიერთობა გვქონდა, ქართველი ოსზე იწერდა ჯვარს, ნათესავები ვიყავით, აგერ მეზობელი სოფლებია: მუგუთი, დიდმუხა. ვინმე ოსი რომ მოკვდებოდა, როგორც შინაურებს, ისე გვპატიჟებდნენ და მივდიოდით. ქორწილებზეც ასე ხდებოდა. ომმა ყველაფერს დაუსვა წერტილი: ახლა იმის საშუალებას არ გვაძლევენ, რომ არხის სათავესთან მივიდეთ და წყალი ჩვენი მამულებისკენ გამოვუშვათ. მთავრობამ ომის მერე გაითვალისწინა ჩვენი მდგომარეობა და საკვებ პროდუქტებს დაგვირიგა: ზეთი, ფქვილი, მაკარონი, მაგრამ ახლა ყველაფერი შემცირებულია, არც მახსოვს ბოლოს როდის იყვნენ. არ ვიცი, ვის და როგორ გააგებინებთ, მაგრამ ჩვენი თხოვნა ის არის, რომ ეს საკვები პროდუქტები მაინც მოგვაწოდონ ხოლმე. ჩვენი და ოსების ურთიერთობისა კი რა გითხრათ? დრო მკურნალიაო, ამბობენ და ალბათ რაღაც დროის მერე ვნახავთ კიდეც ერთმანეთს", _ 81 წლის დვანელს ბატონი იური გამოეხმაურა.
"ხალხს პოლიტიკაზე მეტად კომერცია აინტერესებს: იყიდოს, გაყიდოს და შემოსავალი ჰქონდეს. აი, ახლაც კი, რუსი რომ არ იდგეს, ვიცი, რომ პირველი საათებიდან დაიწყება მიმოსვლა, ადამიანებს ათასი რამე სჭირდებათ _ ცხინვალში სოფლის მეურნეობის პროდუქტებზე სერიოზული დეფიციტია. ჩვენც მხოლოდ ცხინვალში კი არა, ვლადიკავკაზშიც გადავდიოდით. სოფელში მოწეული მოსავლის 80% ცხინვალში იყიდებოდა. ეს ფინანსურთან ერთად იმხელა ადამიანურ სარგებელს იძლეობდა ხოლმე, რომ ვერც აგიხსნით ბოლომდე. ადამიანები ხვდებოდნენ ერთმანეთს და არც გაუცხოება გვქონდა. დვანელები ცხინვალის ბაზარში რომ მიდიოდნენ, იქ რუსეთიდან ჩამოტანილ საქონელს იაფად ყიდულობდნენ: ნაკვეთში მოწეული მარწყვი, ვაშლი, ბოსტნეული, მწვანილი კარგად იყიდებოდა ცხინვალში და ამის ხარჯზე სოფელი ფეხზე იდგა. InterPressNews.Geახლა პროდუქცია გორში, ხაშურში გააქვთ და იქ კიდევ იმხელა კონკურენციაა, რომ ვერაფერს ახერხებენ. ყოველ კვირას, ოსების ოთხი-ხუთი ავტობუსი გადმოდიოდა, ლილოში მიდიოდნენ საქონლის შესაძენად: ფეხსაცმელი, ტანსაცმელი, ავეჯი, თეთრეული, ყველაფერს ყიდულობდნენ და გასაყიდად გადაჰქონდათ ცხინვალში, ვლადიკავკაზში. არც მთავრობა უშლიდა ხელს, იცოდნენ, რომ უნდა გაეტარებინათ და არ შეეფერხებინათ. ეს ერგნეთის ბაზრობის დახურვის შემდეგაც კი ხდებოდა", _ ამბობს ბატონი იური.
"გადაკიდება და ისევ გადამტერება ნამდვილად არ გამოგვადება, ჩვენ მშვიდომა გვინდა და იმედი მაქვს, რომ ოდესმე დადგება კიდეც", _ ასე დაგვემშვიდობნენ დვანელები.

მალხაზ ჭკადუა
"ინტერპრესნიუსი"
stdClass Object
(
    [id] => 166533
    [title] => მშვიდობის მომლოდინე დვანელები
    [alias] => mshvidobis-momlodine-dvanelebi
    [title_alias] => 
    [introtext] => 
    [fulltext] => 
სოღოლაშენის გადასახვევამდე დევნილთა დასახლებებს გავდივართ. ახალაშენებული სახლების ათეული მწკრივი რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით ისევ და ისევ მეორდება. ორგანიზაცია "გოუ გრუპის" ამერიკელი სტუმრები განსაკუთრებულად აღნიშნავენ, რომ დევნილთა ყველა ახალი დასახლება ერთმანეთს ჰგავს. . . 
ამჯერად დანიშნულების პუნქტი სოფელი დვანია, ბოლო ქართული სოფელი, რომლის იქეთაც ქართული იურისდიქცია არ ვრცელდება.
სოფლის შესასვლელთან ქართველ სამხედროებს ბლოკპოსტი აქვთ. საბუთების შემოწმებისა და სტუმრობის მიზნის გაგების შემდეგ გადაწყდა, რომ ორი სამხედრო გაგვყოლოდა ზაალ ახალკაცის, იგივე "უფლისას" სახლში.
"რამდენიმე მეტრში რუსები დგანან, გვირჩევნია, გამოგყვეთ", _ ამბობს ერთ-ერთი.
უფლისასთან სოფლის მთელი მოსახლეობა შეიკრიბა, სულ ოცამდე ადამიანი. ერთ დროს მრავალკომლიან დასახლებას ეს ადამიანები პატრონობენ და ცდილობენ, ცხოვრება უკვე მერამდენედ, ხელახლა დაიწყონ. InterPressNews.Ge
"ყველაფერი დაწვეს, დაანგრიეს და გაანადგურეს. თვეში 150-ლარიანი დახმარების ამარა მიწევს ცხოვრება, ოთხი შვილი მყავს, რძალი და ორი შვილიშვილი, ვინმემ მითხრას, როგორ ვიარსებოთ ამ თანხით ამდენმა სულმა?", _ ასე დაიწყო საუბარი ნათელა მამაგულაშვილმა, ოთხი შვილისა და 2 შვილიშვილის პატრონმა.
"სოფლიდან წასვლა ნამდვილად არ მინდა, სახლის აღსადგენად ფული არ მოუციათ _ მითხრეს, კარგად დამწვარი არ არისო, თურმე სახურავიც უნდა დამწვარიყო, პირველ სართულზე სულ გადანდგურდა ყველაფერი", _ ნათელა მამაგულაშვილის ოჯახი 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მეუღლის ბიძაშვილს შეეხიზნა.
"ამ ომმა მოგვშალა და დაგვაწიოკა, ადამიანებად აღარ ვვარგივართ. საკუთარ სახლს ვაკითხავ-ხოლმე, არ ვიცი, რა გავაკეთო და საიდან დავიწყო. სამი დამწვარი საწოლი დამრჩა და მერე ორი თუ სამი საბანი დაგვირიგეს. დღე და ღამე იმაზე ვდარდობ, როგორ დავდგეთ ფეხზე და სახლი როგორ აღვადგინო. გვითხრეს, აღსადგენად ფულს დაგირიგებთო, კომისიამაც დაგვხედა, თუ აღდგენა ვერ მოხერხდა, კოტეჯს მაინც მოგცემთო, მაგრამ ასე ვართ, ყველაფრის გარეშე დარჩენილები და იმედდაკარგულები. სულ შიშში ვცხოვრობ, ყოველ წუთს ველით, რომ ისევ რაღაც საშინელება დატრიალდება", _ ამბობს ქალბატონი ნათელა და იხსნებს, რომ ომამდე მეუღლეს საკუთარი სახელოსნო ჰქოდან, იღებდა შეკვეთებს, შედუღებაზეც მუშაობდა და როგორღაც გაჰქონდათ თავი: "ახლა ცარიელა ადამიანები ვართ და სხვის ოჯახს ვართ შეკედლებულები, სად წავიდეთ, ვის რაში ვჭირდებით, დვანში დავიბადე და აქ უნდა მოვკვდე. ბავშვებს შიშით ეძინებათ და ეღვიძებათ, აიხედავენ გორაზე და ხედავენ, 5-6 რუსი ჯარისკაცი როგორ გადმოგვყურებს... ასეთ პირობებში ვინ დაბრუნდება აქ, ვინმე მოგვცემს იმის გარანტიას, რომ InterPressNews.Geომი ისევ არ დაიწყება?!", _ კითხვა რიტორიკული აღმოჩნდა.
ომის შემდეგ დვანელები უწყლოდაც დარჩნენ, არხის სათავე, რომლითაც სოფელს წყალი მიეწოდებოდა, ცხინვალშია.
"ჩემს ნაკვეთს ვერ ვამუშავებ, აქვე დგას ოსეთის გვარდია და შიშით ვერ გადავდივართ. ოქტომბერში რომ დავბრუნდით, ქმარი მეორე დღესვე ნაკვეთში გადავიდა, დაადგნენ თავზე და წაიყვანეს, მერე ძლივს დაგვიბრუნეს, მაგრამ ისეთი ნევროზი აქვს, ღამეები არ სძინავს.
მშრომელი ხალხი ვართ და გარჯა არასდროს დაგვზარებია, მაგრამ უწყლოდ როგორ დავამუშავოთ მიწა, მოსავალი არ მოდის. გახრიოკებულ ადგილზე ვართ, არაფერი ხარობს და არც გაიხარებს, თუ წყლით არ დააპურე. ომის დროს პირუტყვი გაგვიწყვიტეს, ზოგისა კიდევ წაიყვანეს. სულ ცოტა საარსებო წყარო რომ გვქონდეს, საქონელს ვიყიდდი და ოჯახს ამით გავატანინებდი თავს, მაგრამ აბა, საიდან? ხუთსულიანი ოჯახი გვყავს და ხუთთავე უმუშევრები ვართ", _ პრობლემების ჩამოთვლას ვერ აუდის რუიზან მეკარაშვილი. ავადმყოფი შვილის დედისგან ვიგებთ, რომ სოფელში მცხოვრებ ბავშვებს პრაქტიკულად ყოველგვარი კომუნიკაციის გარეშე უწევთ ცხოვრება. InterPressNews.Ge
"აქ, ვისაც ხედავთ ახალგაზრდებს, ყველას უნდა სწავლა, მაგრამ უნივერსიტეტის გადასახადებს გავართმევთ თავს?! არც სასკოლო ასაკშია ჩვენი შვილებისთვის არაფერი: არც ხელობა, არც მუსიკა, არც ცეკვა. სულ მაგას გაიძახიან, ინგლისურს ყველგან ვასწავლითო, დვანში არაფერია. მტერსაც კი არ მინდა ასეთი ცხოვრება და მომავალი ვუსურვო", _ შეხვედრას დვანის საკრებულოს წარმომადგენელი ალექსანდრე ბეჟანიშვილიც ესწრება.
"სოფელი, მართლაც, დიდ გაჭირვებაშია, მაგრამ სიმართლეც უნდა ვთქვათ: სკოლაში ინგლისური ისწავლება, ცეკვის წრეც არის. სასწავლო პროცესი არ ჩაშლილა და ბავშვებიც დადიან.
წყალს რაც შეეხება, არხის სათავე ცხინვალშია და ოსებს აქვთ გადაკეტილი. ახლა იმას გვპირდებიან, რომ გაზაფხულზე დაიწყება ლიახვიდან წყლის ამოქაჩვა და შემოდგომაზე ამ არხით ხალხამდე ჩამოვა", _ ამბობს ალექსანდრე ბეჟანიშვილი. როგორც გაირკვა, დვანელები წელსაც უწყლოდ დარჩებიან.
გავიცანით იური კოპაძეც, რომელმაც ომის შემდეგ დვანში ხილის გადამამუშავებელი საწარმო გახსნა.
"სერიოზული მუშაობა დამჭირდა სტრესის დასაძლევად და საკუთარი თავის რწმენის დასაბრუნებლად. გადავწყვიტე, რომ ჩემს მშობლიურ სოფელში ხილის გადამამუშავებელი წარმოება გამეკეთებინა, დამზადებულიყო ჩურჩხელა, ტყლაპი. იაფი კრედიტის სახელმწიფო პროგრამაში მივიღე მონაწილეობა და დამაფინანსეს 40 ათასი ლარით. თავიდანვე ვიცოდით, რომ ეს საკმარისი არ იქნებოდა წარმოების დასაწყებად, მეტის მისაღებად ქონებრივი უზრუნველყოფა არ გვქონდა, მაგრამ სხვა წყაროების დამატებით მაინც მოვახერხეთ წარმოების ამუშავება: გასული წლის აგვისტოში გამოვუშვით პირველი პროდუქცია, დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ნაწარმს ვაწოდებდით თბილისის სუპერმარკეტებს.
InterPressNews.Geსახელმწიფო დაწესებულებებს ვთხოვეთ შუამდგომლობა, ბანკებს ჩვენთვის სესხი გამოეყოთ, რათა ნედლეული შეგვეძინა და წარმოება გაგვეგრძელებინა: მოსავალი ძალიან ცოტა იყო და ნედეულის დარეზერვება გვინდოდა. ვერ მოხერხდა, არც ერთმა ბანკმა სოფელ დვანისთვის სესხი არ გამოყო _ კონფლიქტის ზონაა და რისკები ძალიან მაღალიაო, - ასე გვითხრეს. იძულებულები გავხდით, წარმოება შეგვეჩერებინა, ნედლეული არც ახლა არის, მაგრამ აგარის ქარხნიდან ვიღებთ მასალას და ასე ვმუშაობთ. გასული წელს რაც მოგვივიდა, არ მინდა იგივე განმეორდეს, ამიტომაც ვაპირებდით თანხების მოძიებას და ნედლეულის დარეზერვებას. ეკონომიკის სამინისტროშიც გვქონდა შეხვედრა, დაგვპირდნენ, რომ ინვესტორს მოგვინახავდნენ, მაგრამ დაპირება დაპირებადვე დარჩა", _ დანანებით ამბობს იური კოპაძე და ამატებს, ოპტიმისტია და იცის, რომ ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი, მაგრამ ახლა უკვე ეჭვი ეპარება, ღირდა თუ არა ამ საქმის წამოწყება.
ჩვენი მასპინძლის, ზაალ ახალკაცის სახლიდან კარგად ჩანს რუსული საგუშაგო. რუსი სამხედროები სტრატეგიულ სიმაღლიდან ათვალიერებენ სოფელს. ვიგებთ, რომ ბოლოს 19 მარტს დაუკავებიათ ე.წ. საზღვრის გადაკვეთისთვის დვანელი ვასილ კობახიძე. თანასოფლელებმა ამ დროდემ არაფერი იციან მის შესახებ.
"რუსები რომ არ გვიშლიდნენ ხელს, ოსებთან მეტ-ნაკლებად შერიგებულებიც ვიქნებით და მისვლა-მოსვლაც იქნება აღდგენილი. ყველა ერთნაირად არ არის განაწყენებული, ურთიერთობის აღდგენაზე საუბარი თანდათან დაიწყებოდა კიდეც, ავტობუსიც იქნებოდა და მიმოსვლაც. მე თვითონ ოსურ სოფელში 7 წელი ვიმუშავე ხაბაზად. ბევრი მეგობარი მყავს, მაგრამ იქეთ რომ გადავიდე, ვიცი, სხვა ოსები წამიყვანენ ცხინვალში", _ ამბობს უფლისა და იხსნებს, რომ ურთიერთობა პირველი ომის შემდეგ გაფუჭდა. InterPressNews.Ge
"ახალ, 1991 წელს თონე ორი დღით დავკეტე, ვიცოდი, რომ პურს ყველა წინასწარ იმარაგებდა და იმ დღეებში არ გაიყიდებოდა. რომ დავბრუნდი, უკვე გატეხილი დამხვდა. იქ გაჩერება უკვე აღარ შეიძლებოდა და წამოვედი. პირველი ომის შემდეგ შევრიგდით, გადავდიოდით კიდევაც ცხინვალში, პროდუქტს ვყიდდით, კარგი ურთიერთობა აღვადგინეთ, მაგრამ 2008 წლის ომამდე ცოტა ხნით ადრე ოსები ჩვენს მიმართ გაცივდნენ. ახლა არც კი ვიცი, რა და როგორ მოხდება. ვთქვათ, რუსები რომ წავიდნენ და ბეტონებიც დაანგრიონ, ვერ მივალთ და პირველივე დღეს ვერ დავიწყებთ ერთმანეთის მოკითხვას, ამას დრო დასჭირდება", _ ამბობს ზაალი.
სოფლის უხუცესის თენგიზ ახალკაცის იმედიც სწორედ დროს უკავშირდება.
InterPressNews.Ge"აქ დაბადებული კაცი ცხინვალში ვცხოვრობდი. როცა არეულობა დაიწყო, გამოვიქეცი, სახლი დამიწვეს. 2008 წელს დვანშიც დამეწვა საცხოვრებელი, მთავრობამ მომცა ფული და ნაწილობრივ შევაკეთეთ. ქართველებს და ოსებს ომამდე კარგი ურთიერთობა გვქონდა, ქართველი ოსზე იწერდა ჯვარს, ნათესავები ვიყავით, აგერ მეზობელი სოფლებია: მუგუთი, დიდმუხა. ვინმე ოსი რომ მოკვდებოდა, როგორც შინაურებს, ისე გვპატიჟებდნენ და მივდიოდით. ქორწილებზეც ასე ხდებოდა. ომმა ყველაფერს დაუსვა წერტილი: ახლა იმის საშუალებას არ გვაძლევენ, რომ არხის სათავესთან მივიდეთ და წყალი ჩვენი მამულებისკენ გამოვუშვათ. მთავრობამ ომის მერე გაითვალისწინა ჩვენი მდგომარეობა და საკვებ პროდუქტებს დაგვირიგა: ზეთი, ფქვილი, მაკარონი, მაგრამ ახლა ყველაფერი შემცირებულია, არც მახსოვს ბოლოს როდის იყვნენ. არ ვიცი, ვის და როგორ გააგებინებთ, მაგრამ ჩვენი თხოვნა ის არის, რომ ეს საკვები პროდუქტები მაინც მოგვაწოდონ ხოლმე. ჩვენი და ოსების ურთიერთობისა კი რა გითხრათ? დრო მკურნალიაო, ამბობენ და ალბათ რაღაც დროის მერე ვნახავთ კიდეც ერთმანეთს", _ 81 წლის დვანელს ბატონი იური გამოეხმაურა.
"ხალხს პოლიტიკაზე მეტად კომერცია აინტერესებს: იყიდოს, გაყიდოს და შემოსავალი ჰქონდეს. აი, ახლაც კი, რუსი რომ არ იდგეს, ვიცი, რომ პირველი საათებიდან დაიწყება მიმოსვლა, ადამიანებს ათასი რამე სჭირდებათ _ ცხინვალში სოფლის მეურნეობის პროდუქტებზე სერიოზული დეფიციტია. ჩვენც მხოლოდ ცხინვალში კი არა, ვლადიკავკაზშიც გადავდიოდით. სოფელში მოწეული მოსავლის 80% ცხინვალში იყიდებოდა. ეს ფინანსურთან ერთად იმხელა ადამიანურ სარგებელს იძლეობდა ხოლმე, რომ ვერც აგიხსნით ბოლომდე. ადამიანები ხვდებოდნენ ერთმანეთს და არც გაუცხოება გვქონდა. დვანელები ცხინვალის ბაზარში რომ მიდიოდნენ, იქ რუსეთიდან ჩამოტანილ საქონელს იაფად ყიდულობდნენ: ნაკვეთში მოწეული მარწყვი, ვაშლი, ბოსტნეული, მწვანილი კარგად იყიდებოდა ცხინვალში და ამის ხარჯზე სოფელი ფეხზე იდგა. InterPressNews.Geახლა პროდუქცია გორში, ხაშურში გააქვთ და იქ კიდევ იმხელა კონკურენციაა, რომ ვერაფერს ახერხებენ. ყოველ კვირას, ოსების ოთხი-ხუთი ავტობუსი გადმოდიოდა, ლილოში მიდიოდნენ საქონლის შესაძენად: ფეხსაცმელი, ტანსაცმელი, ავეჯი, თეთრეული, ყველაფერს ყიდულობდნენ და გასაყიდად გადაჰქონდათ ცხინვალში, ვლადიკავკაზში. არც მთავრობა უშლიდა ხელს, იცოდნენ, რომ უნდა გაეტარებინათ და არ შეეფერხებინათ. ეს ერგნეთის ბაზრობის დახურვის შემდეგაც კი ხდებოდა", _ ამბობს ბატონი იური.
"გადაკიდება და ისევ გადამტერება ნამდვილად არ გამოგვადება, ჩვენ მშვიდომა გვინდა და იმედი მაქვს, რომ ოდესმე დადგება კიდეც", _ ასე დაგვემშვიდობნენ დვანელები.

მალხაზ ჭკადუა
"ინტერპრესნიუსი"
[state] => 1 [sectionid] => 2 [mask] => 1 [catid] => 42 [created] => 2011-04-21 11:22:27 [created_by] => 64 [created_by_alias] => [modified] => 2011-04-21 11:38:10 [modified_by] => 64 [checked_out] => 0 [checked_out_time] => 0000-00-00 00:00:00 [publish_up] => 2011-04-21 11:22:27 [publish_down] => Never [images] => [urls] => [attribs] => big_image=../photo/ZZZZ/dvani.jpg multicategory=| show_title= link_titles= show_intro= show_section= link_section= show_category= link_category= show_vote= show_author= show_create_date= show_modify_date= show_pdf_icon= show_print_icon= show_email_icon= language= keyref= readmore= [version] => 3 [parentid] => 0 [ordering] => 16 [metakey] => [metadesc] => [access] => 0 [hits] => 4703 [metadata] => robots= author= [popup] => 0 [corrected] => 0 [topic_id] => 0 [author] => [usertype] => [category] => სპეციალური რეპორტაჟი [section] => REPORTER [slug] => 166533:mshvidobis-momlodine-dvanelebi [catslug] => 42:specialuri-reportazhi [groups] => Public [sec_pub] => 1 [cat_pub] => 1 [audio] => [video] => [image] => [sec_access] => 0 [cat_access] => 0 [topic_title] => [rating_count] => 0 [rating] => 0 [text] => სოღოლაშენის გადასახვევამდე დევნილთა დასახლებებს გავდივართ. ახალაშენებული სახლების ათეული მწკრივი რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით ისევ და ისევ მეორდება. ორგანიზაცია "გოუ გრუპის" ამერიკელი სტუმრები განსაკუთრებულად აღნიშნავენ, რომ დევნილთა ყველა ახალი დასახლება ერთმანეთს ჰგავს. . .
ამჯერად დანიშნულების პუნქტი სოფელი დვანია, ბოლო ქართული სოფელი, რომლის იქეთაც ქართული იურისდიქცია არ ვრცელდება.
სოფლის შესასვლელთან ქართველ სამხედროებს ბლოკპოსტი აქვთ. საბუთების შემოწმებისა და სტუმრობის მიზნის გაგების შემდეგ გადაწყდა, რომ ორი სამხედრო გაგვყოლოდა ზაალ ახალკაცის, იგივე "უფლისას" სახლში.
"რამდენიმე მეტრში რუსები დგანან, გვირჩევნია, გამოგყვეთ", _ ამბობს ერთ-ერთი.
უფლისასთან სოფლის მთელი მოსახლეობა შეიკრიბა, სულ ოცამდე ადამიანი. ერთ დროს მრავალკომლიან დასახლებას ეს ადამიანები პატრონობენ და ცდილობენ, ცხოვრება უკვე მერამდენედ, ხელახლა დაიწყონ. InterPressNews.Ge
"ყველაფერი დაწვეს, დაანგრიეს და გაანადგურეს. თვეში 150-ლარიანი დახმარების ამარა მიწევს ცხოვრება, ოთხი შვილი მყავს, რძალი და ორი შვილიშვილი, ვინმემ მითხრას, როგორ ვიარსებოთ ამ თანხით ამდენმა სულმა?", _ ასე დაიწყო საუბარი ნათელა მამაგულაშვილმა, ოთხი შვილისა და 2 შვილიშვილის პატრონმა.
"სოფლიდან წასვლა ნამდვილად არ მინდა, სახლის აღსადგენად ფული არ მოუციათ _ მითხრეს, კარგად დამწვარი არ არისო, თურმე სახურავიც უნდა დამწვარიყო, პირველ სართულზე სულ გადანდგურდა ყველაფერი", _ ნათელა მამაგულაშვილის ოჯახი 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მეუღლის ბიძაშვილს შეეხიზნა.
"ამ ომმა მოგვშალა და დაგვაწიოკა, ადამიანებად აღარ ვვარგივართ. საკუთარ სახლს ვაკითხავ-ხოლმე, არ ვიცი, რა გავაკეთო და საიდან დავიწყო. სამი დამწვარი საწოლი დამრჩა და მერე ორი თუ სამი საბანი დაგვირიგეს. დღე და ღამე იმაზე ვდარდობ, როგორ დავდგეთ ფეხზე და სახლი როგორ აღვადგინო. გვითხრეს, აღსადგენად ფულს დაგირიგებთო, კომისიამაც დაგვხედა, თუ აღდგენა ვერ მოხერხდა, კოტეჯს მაინც მოგცემთო, მაგრამ ასე ვართ, ყველაფრის გარეშე დარჩენილები და იმედდაკარგულები. სულ შიშში ვცხოვრობ, ყოველ წუთს ველით, რომ ისევ რაღაც საშინელება დატრიალდება", _ ამბობს ქალბატონი ნათელა და იხსნებს, რომ ომამდე მეუღლეს საკუთარი სახელოსნო ჰქოდან, იღებდა შეკვეთებს, შედუღებაზეც მუშაობდა და როგორღაც გაჰქონდათ თავი: "ახლა ცარიელა ადამიანები ვართ და სხვის ოჯახს ვართ შეკედლებულები, სად წავიდეთ, ვის რაში ვჭირდებით, დვანში დავიბადე და აქ უნდა მოვკვდე. ბავშვებს შიშით ეძინებათ და ეღვიძებათ, აიხედავენ გორაზე და ხედავენ, 5-6 რუსი ჯარისკაცი როგორ გადმოგვყურებს... ასეთ პირობებში ვინ დაბრუნდება აქ, ვინმე მოგვცემს იმის გარანტიას, რომ InterPressNews.Geომი ისევ არ დაიწყება?!", _ კითხვა რიტორიკული აღმოჩნდა.
ომის შემდეგ დვანელები უწყლოდაც დარჩნენ, არხის სათავე, რომლითაც სოფელს წყალი მიეწოდებოდა, ცხინვალშია.
"ჩემს ნაკვეთს ვერ ვამუშავებ, აქვე დგას ოსეთის გვარდია და შიშით ვერ გადავდივართ. ოქტომბერში რომ დავბრუნდით, ქმარი მეორე დღესვე ნაკვეთში გადავიდა, დაადგნენ თავზე და წაიყვანეს, მერე ძლივს დაგვიბრუნეს, მაგრამ ისეთი ნევროზი აქვს, ღამეები არ სძინავს.
მშრომელი ხალხი ვართ და გარჯა არასდროს დაგვზარებია, მაგრამ უწყლოდ როგორ დავამუშავოთ მიწა, მოსავალი არ მოდის. გახრიოკებულ ადგილზე ვართ, არაფერი ხარობს და არც გაიხარებს, თუ წყლით არ დააპურე. ომის დროს პირუტყვი გაგვიწყვიტეს, ზოგისა კიდევ წაიყვანეს. სულ ცოტა საარსებო წყარო რომ გვქონდეს, საქონელს ვიყიდდი და ოჯახს ამით გავატანინებდი თავს, მაგრამ აბა, საიდან? ხუთსულიანი ოჯახი გვყავს და ხუთთავე უმუშევრები ვართ", _ პრობლემების ჩამოთვლას ვერ აუდის რუიზან მეკარაშვილი. ავადმყოფი შვილის დედისგან ვიგებთ, რომ სოფელში მცხოვრებ ბავშვებს პრაქტიკულად ყოველგვარი კომუნიკაციის გარეშე უწევთ ცხოვრება. InterPressNews.Ge
"აქ, ვისაც ხედავთ ახალგაზრდებს, ყველას უნდა სწავლა, მაგრამ უნივერსიტეტის გადასახადებს გავართმევთ თავს?! არც სასკოლო ასაკშია ჩვენი შვილებისთვის არაფერი: არც ხელობა, არც მუსიკა, არც ცეკვა. სულ მაგას გაიძახიან, ინგლისურს ყველგან ვასწავლითო, დვანში არაფერია. მტერსაც კი არ მინდა ასეთი ცხოვრება და მომავალი ვუსურვო", _ შეხვედრას დვანის საკრებულოს წარმომადგენელი ალექსანდრე ბეჟანიშვილიც ესწრება.
"სოფელი, მართლაც, დიდ გაჭირვებაშია, მაგრამ სიმართლეც უნდა ვთქვათ: სკოლაში ინგლისური ისწავლება, ცეკვის წრეც არის. სასწავლო პროცესი არ ჩაშლილა და ბავშვებიც დადიან.
წყალს რაც შეეხება, არხის სათავე ცხინვალშია და ოსებს აქვთ გადაკეტილი. ახლა იმას გვპირდებიან, რომ გაზაფხულზე დაიწყება ლიახვიდან წყლის ამოქაჩვა და შემოდგომაზე ამ არხით ხალხამდე ჩამოვა", _ ამბობს ალექსანდრე ბეჟანიშვილი. როგორც გაირკვა, დვანელები წელსაც უწყლოდ დარჩებიან.
გავიცანით იური კოპაძეც, რომელმაც ომის შემდეგ დვანში ხილის გადამამუშავებელი საწარმო გახსნა.
"სერიოზული მუშაობა დამჭირდა სტრესის დასაძლევად და საკუთარი თავის რწმენის დასაბრუნებლად. გადავწყვიტე, რომ ჩემს მშობლიურ სოფელში ხილის გადამამუშავებელი წარმოება გამეკეთებინა, დამზადებულიყო ჩურჩხელა, ტყლაპი. იაფი კრედიტის სახელმწიფო პროგრამაში მივიღე მონაწილეობა და დამაფინანსეს 40 ათასი ლარით. თავიდანვე ვიცოდით, რომ ეს საკმარისი არ იქნებოდა წარმოების დასაწყებად, მეტის მისაღებად ქონებრივი უზრუნველყოფა არ გვქონდა, მაგრამ სხვა წყაროების დამატებით მაინც მოვახერხეთ წარმოების ამუშავება: გასული წლის აგვისტოში გამოვუშვით პირველი პროდუქცია, დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ნაწარმს ვაწოდებდით თბილისის სუპერმარკეტებს.
InterPressNews.Geსახელმწიფო დაწესებულებებს ვთხოვეთ შუამდგომლობა, ბანკებს ჩვენთვის სესხი გამოეყოთ, რათა ნედლეული შეგვეძინა და წარმოება გაგვეგრძელებინა: მოსავალი ძალიან ცოტა იყო და ნედეულის დარეზერვება გვინდოდა. ვერ მოხერხდა, არც ერთმა ბანკმა სოფელ დვანისთვის სესხი არ გამოყო _ კონფლიქტის ზონაა და რისკები ძალიან მაღალიაო, - ასე გვითხრეს. იძულებულები გავხდით, წარმოება შეგვეჩერებინა, ნედლეული არც ახლა არის, მაგრამ აგარის ქარხნიდან ვიღებთ მასალას და ასე ვმუშაობთ. გასული წელს რაც მოგვივიდა, არ მინდა იგივე განმეორდეს, ამიტომაც ვაპირებდით თანხების მოძიებას და ნედლეულის დარეზერვებას. ეკონომიკის სამინისტროშიც გვქონდა შეხვედრა, დაგვპირდნენ, რომ ინვესტორს მოგვინახავდნენ, მაგრამ დაპირება დაპირებადვე დარჩა", _ დანანებით ამბობს იური კოპაძე და ამატებს, ოპტიმისტია და იცის, რომ ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი, მაგრამ ახლა უკვე ეჭვი ეპარება, ღირდა თუ არა ამ საქმის წამოწყება.
ჩვენი მასპინძლის, ზაალ ახალკაცის სახლიდან კარგად ჩანს რუსული საგუშაგო. რუსი სამხედროები სტრატეგიულ სიმაღლიდან ათვალიერებენ სოფელს. ვიგებთ, რომ ბოლოს 19 მარტს დაუკავებიათ ე.წ. საზღვრის გადაკვეთისთვის დვანელი ვასილ კობახიძე. თანასოფლელებმა ამ დროდემ არაფერი იციან მის შესახებ.
"რუსები რომ არ გვიშლიდნენ ხელს, ოსებთან მეტ-ნაკლებად შერიგებულებიც ვიქნებით და მისვლა-მოსვლაც იქნება აღდგენილი. ყველა ერთნაირად არ არის განაწყენებული, ურთიერთობის აღდგენაზე საუბარი თანდათან დაიწყებოდა კიდეც, ავტობუსიც იქნებოდა და მიმოსვლაც. მე თვითონ ოსურ სოფელში 7 წელი ვიმუშავე ხაბაზად. ბევრი მეგობარი მყავს, მაგრამ იქეთ რომ გადავიდე, ვიცი, სხვა ოსები წამიყვანენ ცხინვალში", _ ამბობს უფლისა და იხსნებს, რომ ურთიერთობა პირველი ომის შემდეგ გაფუჭდა. InterPressNews.Ge
"ახალ, 1991 წელს თონე ორი დღით დავკეტე, ვიცოდი, რომ პურს ყველა წინასწარ იმარაგებდა და იმ დღეებში არ გაიყიდებოდა. რომ დავბრუნდი, უკვე გატეხილი დამხვდა. იქ გაჩერება უკვე აღარ შეიძლებოდა და წამოვედი. პირველი ომის შემდეგ შევრიგდით, გადავდიოდით კიდევაც ცხინვალში, პროდუქტს ვყიდდით, კარგი ურთიერთობა აღვადგინეთ, მაგრამ 2008 წლის ომამდე ცოტა ხნით ადრე ოსები ჩვენს მიმართ გაცივდნენ. ახლა არც კი ვიცი, რა და როგორ მოხდება. ვთქვათ, რუსები რომ წავიდნენ და ბეტონებიც დაანგრიონ, ვერ მივალთ და პირველივე დღეს ვერ დავიწყებთ ერთმანეთის მოკითხვას, ამას დრო დასჭირდება", _ ამბობს ზაალი.
სოფლის უხუცესის თენგიზ ახალკაცის იმედიც სწორედ დროს უკავშირდება.
InterPressNews.Ge"აქ დაბადებული კაცი ცხინვალში ვცხოვრობდი. როცა არეულობა დაიწყო, გამოვიქეცი, სახლი დამიწვეს. 2008 წელს დვანშიც დამეწვა საცხოვრებელი, მთავრობამ მომცა ფული და ნაწილობრივ შევაკეთეთ. ქართველებს და ოსებს ომამდე კარგი ურთიერთობა გვქონდა, ქართველი ოსზე იწერდა ჯვარს, ნათესავები ვიყავით, აგერ მეზობელი სოფლებია: მუგუთი, დიდმუხა. ვინმე ოსი რომ მოკვდებოდა, როგორც შინაურებს, ისე გვპატიჟებდნენ და მივდიოდით. ქორწილებზეც ასე ხდებოდა. ომმა ყველაფერს დაუსვა წერტილი: ახლა იმის საშუალებას არ გვაძლევენ, რომ არხის სათავესთან მივიდეთ და წყალი ჩვენი მამულებისკენ გამოვუშვათ. მთავრობამ ომის მერე გაითვალისწინა ჩვენი მდგომარეობა და საკვებ პროდუქტებს დაგვირიგა: ზეთი, ფქვილი, მაკარონი, მაგრამ ახლა ყველაფერი შემცირებულია, არც მახსოვს ბოლოს როდის იყვნენ. არ ვიცი, ვის და როგორ გააგებინებთ, მაგრამ ჩვენი თხოვნა ის არის, რომ ეს საკვები პროდუქტები მაინც მოგვაწოდონ ხოლმე. ჩვენი და ოსების ურთიერთობისა კი რა გითხრათ? დრო მკურნალიაო, ამბობენ და ალბათ რაღაც დროის მერე ვნახავთ კიდეც ერთმანეთს", _ 81 წლის დვანელს ბატონი იური გამოეხმაურა.
"ხალხს პოლიტიკაზე მეტად კომერცია აინტერესებს: იყიდოს, გაყიდოს და შემოსავალი ჰქონდეს. აი, ახლაც კი, რუსი რომ არ იდგეს, ვიცი, რომ პირველი საათებიდან დაიწყება მიმოსვლა, ადამიანებს ათასი რამე სჭირდებათ _ ცხინვალში სოფლის მეურნეობის პროდუქტებზე სერიოზული დეფიციტია. ჩვენც მხოლოდ ცხინვალში კი არა, ვლადიკავკაზშიც გადავდიოდით. სოფელში მოწეული მოსავლის 80% ცხინვალში იყიდებოდა. ეს ფინანსურთან ერთად იმხელა ადამიანურ სარგებელს იძლეობდა ხოლმე, რომ ვერც აგიხსნით ბოლომდე. ადამიანები ხვდებოდნენ ერთმანეთს და არც გაუცხოება გვქონდა. დვანელები ცხინვალის ბაზარში რომ მიდიოდნენ, იქ რუსეთიდან ჩამოტანილ საქონელს იაფად ყიდულობდნენ: ნაკვეთში მოწეული მარწყვი, ვაშლი, ბოსტნეული, მწვანილი კარგად იყიდებოდა ცხინვალში და ამის ხარჯზე სოფელი ფეხზე იდგა. InterPressNews.Geახლა პროდუქცია გორში, ხაშურში გააქვთ და იქ კიდევ იმხელა კონკურენციაა, რომ ვერაფერს ახერხებენ. ყოველ კვირას, ოსების ოთხი-ხუთი ავტობუსი გადმოდიოდა, ლილოში მიდიოდნენ საქონლის შესაძენად: ფეხსაცმელი, ტანსაცმელი, ავეჯი, თეთრეული, ყველაფერს ყიდულობდნენ და გასაყიდად გადაჰქონდათ ცხინვალში, ვლადიკავკაზში. არც მთავრობა უშლიდა ხელს, იცოდნენ, რომ უნდა გაეტარებინათ და არ შეეფერხებინათ. ეს ერგნეთის ბაზრობის დახურვის შემდეგაც კი ხდებოდა", _ ამბობს ბატონი იური.
"გადაკიდება და ისევ გადამტერება ნამდვილად არ გამოგვადება, ჩვენ მშვიდომა გვინდა და იმედი მაქვს, რომ ოდესმე დადგება კიდეც", _ ასე დაგვემშვიდობნენ დვანელები.

მალხაზ ჭკადუა
"ინტერპრესნიუსი"
[parameters] => JParameter Object ( [_raw] => show_noauth=0 show_title=1 link_titles=1 show_intro=1 archivelimit=5 archivename=არქივის სხვა სტატიები archivecatname=ამ კატეგორიის არქივი notfoundtext=სტატიები არ მოიძებნა. show_section=0 link_section=0 show_category=1 link_category=1 show_author=0 show_create_date=1 show_modify_date=0 show_item_navigation=0 show_readmore=1 show_vote=0 show_icons=1 show_pdf_icon=0 show_print_icon=1 show_email_icon=0 show_hits=0 feed_summary=0 filter_tags= filter_attritbutes= archcats=39|6|10|9|13|5|7|12|11|8|14|82 archtoday=0 hour=09:00 autoarchive=1 autoarchivereset=1 [_xml] => [_elements] => Array ( ) [_elementPath] => Array ( [0] => /var/www/html/ge/libraries/joomla/html/parameter/element ) [_defaultNameSpace] => _default [_registry] => Array ( [_default] => Array ( [data] => stdClass Object ( [show_noauth] => 0 [show_title] => 1 [link_titles] => 1 [show_intro] => 0 [archivelimit] => 5 [archivename] => არქივის სხვა სტატიები [archivecatname] => ამ კატეგორიის არქივი [notfoundtext] => სტატიები არ მოიძებნა. [show_section] => 0 [link_section] => 0 [show_category] => 1 [link_category] => 1 [show_author] => 0 [show_create_date] => 1 [show_modify_date] => 0 [show_item_navigation] => 0 [show_readmore] => 1 [show_vote] => 0 [show_icons] => 1 [show_pdf_icon] => 0 [show_print_icon] => 1 [show_email_icon] => 0 [show_hits] => 0 [feed_summary] => 0 [filter_tags] => [filter_attritbutes] => [archcats] => Array ( [0] => 39 [1] => 6 [2] => 10 [3] => 9 [4] => 13 [5] => 5 [6] => 7 [7] => 12 [8] => 11 [9] => 8 [10] => 14 [11] => 82 ) [archtoday] => 0 [hour] => 09:00 [autoarchive] => 1 [autoarchivereset] => 1 [show_description] => 0 [num_desc_words] => 10 [show_description_image] => 0 [num_leading_articles] => 0 [num_intro_articles] => 15 [num_columns] => 1 [num_links] => 0 [anable_ads] => 0 [zone] => 13 [url] => http://v.ambebi.ge [advertpos] => 0 [advertstatus] => 0 [oadvertpos] => 0 [oadvertstatus] => 0 [orderby_sec] => rdate [multi_column_order] => 0 [show_pagination] => 2 [show_pagination_results] => 0 [show_feed_link] => 0 [show_page_title] => 1 [menu_image] => -1 [secure] => 0 [page_title] => სპეც. რეპორტაჟი [page_description] => საინფორმაციო სააგენტო - ინტერპრესნიუსი [big_image] => ../photo/ZZZZ/dvani.jpg [multicategory] => Array ( [0] => [1] => ) [popup] => 0 ) ) ) [_errors] => Array ( ) ) [readmore_link] => /ge/specialuri-reportazhi/166533-mshvidobis-momlodine-dvanelebi.html [event] => stdClass Object ( [afterDisplayTitle] => [beforeDisplayContent] => [afterDisplayContent] => ) )
მასალის გამოყენების პირობები
ქირავდება დღიურად საბურთალოს ცენტრში ძალიან
ქირავდება დღიურად, ყველანაირად კეთილმოწყობილი, კომფორტული,
ქირავდება დღიურად, 1-ოთახიანი, 40 კვ.მ.
ქირავდება დღიურად ,სუფთა, გარემონტებული ბინა,
სხვა სიახლეები