ამირან სალუქვაძე - რაც ახლა ხდება, ეს არა პოლიტიკური კრიზისი, არამედ პოლიტიკურ ოპონენტთა შორის თანაცხოვრების კრიზისია

საშინაო და საგარეო პოლიტიკის აქტუალურ თემებზე “ინტერპრესნიუსი“ პოლიტიკის ანალიტიკოსს, ექსპერტს სამხედრო-პოლიტიკურ საკითხებში, ბრიგადის გენერალ ამირან სალუქვაძეს ესაუბრა.

- ბატონო ამირან, შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენში პოლიტიკური პროცესები უცნაურად სწრაფად ვითარდება, მეტიც, მას არც დრამატულობა და „სანახაობრიობა“ აკლია. პარლამენტში უმრავლესობის წევრების მიერ დაპირებული საკონსტიტუციო ცვლილებების ჩაგდებას ქუჩაში აქციები და სახელმწიფო ინსტიტუტების ბლოკირების მცდელობები მოჰყვა.

ოპოზიციამ ბრძოლის მეთოდად სახელმწიფო ინსტიტუტების ბლოკირების გზა აირჩია. ხელისუფლება მას კანონის ფარგლებში ძალის გამოყენებით პასუხობს. ფაქტია, რომ პოლიტიკური პროცესი ქუჩაშია გადასული. თუმცა, ცალკე საუბრის თემაა აქციებზე დაკავებულებთან დაკავშირებით სასამართლოში მიმდინარე პროცესებიც. ჩვენ ამ თემასაც შევეხებით. თქვენ როგორ შეაფასებდით იმ ვითარებას, რომელშიც დღეისათვის ამ პროცესებში აღმოჩენილი პოლიტიკური პროცესი იმყოფება?

- ზოგადად ცუდია, როცა პოლიტიკური პროცესები ქუჩაში გადადის. რამდენჯერმე გავაჟღერე, რომ პოლიტიკური დისკუსიები დააბრუნონ პარლამენტში. თუმცა, ამ ბოლო წლებში მივეჩვიეთ, რომ ხელისუფლების ოპონენტები მუდმივად ეძებენ ქუჩის გააქტიურების საბაბს. მათთვის მნიშვნელობა არ აქვს საბაბი საარჩევნო სისტემა იქნება, თუ სხვა რამ.

ოპოზიციას ერთი რამ ვერ გაუგია, რომ ხალხში არის არსებული ხელისუფლებისადმი უკმაყოფილება, მაგრამ პროტესტის სათავეში ასეთი კონფიგურაციის ოპოზიციას არ მიესალმებიან. ახლა გადავიდნენ წერტილოვან „დარტყმებზე“, რასაც ასევე არ აქვს მხარდაჭერა.

ოპოზიციას ერთი რამ ვერ გაუგია, რომ ხალხში არის არსებული ხელისუფლებისადმი უკმაყოფილება, მაგრამ პროტესტის სათავეში ასეთი კონფიგურაციის ოპოზიციას არ მიესალმებიან. ახლა გადავიდნენ წერტილოვან „დარტყმებზე“, რასაც ასევე არ აქვს მხარდაჭერა

კიდევ ერთი. ხალხს ახსოვს როგორ დაგვპირდა წინა ხელისუფლება დეპუტატების რიცხოვნობის შემცირებას, ოღონდ, როგორც მაშინ იყო საუბარი, პროპორცია უნდა შენარჩუნებულიყო, - 1/3 მაჟორიტარული და 2/3 პროპორციული სიებით, ანუ 50 მაჟორიტარი და 100 პროპორციული სიით გასული დეპუტატი.

1,5 მილიონმა მოქალაქემ რეფერენდუმზე ხმა მისცა დეპუტატების რიცხოვნობის 235-დან 150-მდე შემცირებას. რეფერენდუმი არჩევნების პარალელურად ჩატარდა. როგორც ვიცით, არჩევნები გაყალბებულად გამოცხადდა, ხოლო რეფერენდუმის შედეგები არა.

შემდეგ რა მოხდა? მოხდა ის, რომ გაუქმდა მხოლოდ პროპორციული სიით არჩეულთა შედეგები, ხოლო მაჟორიტარები დარჩნენ პარლამენტში. ამ გარიგებას არავინ გამოიძიებს. მსგავსი აფიორა ალბათ მსოფლიოში არ მომხდარა. შემდეგ მიიღეს მოდელი 73 მაჟორიტარი და 77 პროპორციული სიით, რომელიც დღემდე მოქმედებს. ახლა თავადვე ებრძვიან ამ სისტემას.

პირადად მე, ჩვენი პოლიტიკური კულტურის პირობებში, როცა პოლიტიკური ველი ორი ნიშნითაა პოლარიზებული, - პროდასავლური და პრორუსული, პროპორციული სისტემა არც უბარიეროდ მომწონს და არც ბარიერით, თუ ჩადებული არ იქნება გარკვეული დამცავი მექანიზმები სამთავრობო კრიზისების თავიდან ასაცილებლად.

პირადად მე, ჩვენი პოლიტიკური კულტურის პირობებში, როცა პოლიტიკური ველი ორი ნიშნითაა პოლარიზებული, - პროდასავლური და პრორუსული. პროპორციული სისტემა არც უბარიეროდ მომწონს და არც ბარიერით, თუ ჩადებული არ იქნება გარკვეული დამცავი მექანიზმები სამთავრობო კრიზისების თავიდან ასაცილებლად

მოლდოვას მაგალითზე ბევრჯერ გავამახვილე მოსახლეობის ყურადღება, მ.შ. მაშინაც, როცა აქ ე.წ. პროდასავლურ ძალებს მოლდოვას „რევოლუცია“ გაუხარდათ, რომელმაც კრემლის კონტროლს ქვეშ მოაქცია პროცესები.

როგორც ამ დღეებში ბევრჯერ აღვნიშნე, ოპოზიციის ქმედებებები გადავიდა წვრილმან, წერტილოვან, ქაოტურ აქციებზე, რომლებიც მალე მობეზრდება არა მათ, არამედ მოსახლეობას. ასევე, კარგი იქნება თუ გაითვალისწინებენ, რომ დასავლეთში გარკვეული გაკვეთილები გამოიტანეს სხვადასხვა რევოლუციებიდან და განწყობები, პოზიციები შეცვლილია.

ოპოზიციის ქმედებებები გადავიდა წვრილმან, წერტილოვან, ქაოტურ აქციებზე, რომლებიც მალე მობეზრდება არა მათ, არამედ მოსახლეობას. ასევე, კარგი იქნება თუ გაითვალისწინებენ, რომ დასავლეთში გარკვეული გაკვეთილები გამოიტანეს სხვადასხვა რევოლუციებიდან და განწყობები, პოზიციები შეცვლილია

ამიტომ, კარგი იქნება თუ თვითკრიტიკით შეხედავენ პროცესებს და შესძლებენ საკუთარ თავში ცვლილებების განხორციელების რესურსების პოვნას. საზოგადოებისთვის გაცილებით სასარგებლოა კონკურენტუნარიანი ოპოზიცია, რომელიც ხელისუფლებას მუდმივად ფორმაში ამყოფებს.

სამწუხაროდ, სხვა რეალობა გვაქვს, - ხელისუფლების ოპონენტები საზოგადოებას არაფერს სთავაზობენ გარდა ნეგატივისა. მათი სტრატეგია არა უკეთესის შეთავაზება, არანედ მხოლოდ ხელისუფლების ნაკლოვანებების წარმოჩენაა.

ხელისუფლების ოპონენტები საზოგადოებას არაფერს სთავაზობენ გარდა ნეგატივისა. მათი სტრატეგია არა უკეთესის შეთავაზება, არანედ მხოლოდ ხელისუფლების ნაკლოვანებების წარმოჩენაა

- ქუჩის აქციების ფონზე ხელისუფლების პირველმა პირებმა გააკეთეს განცხადებები, რომ მმართველი გუნდი პროპორციული სისტემის განხილვას არ დაუბრუნდება.

მიუხედავად ქუჩაში გააქტიურებული ოპოზიციისა და ხელისუფლების მიმართ საზოგადოების საკმაოდ დიდ ნაწილში გაჩენილი უნდობლობისა, მხედველობაში მაქვს ამ საკითხზე პრაქტიკულად მთელი ოპოზიციური სპექტრის გაერთიანება, ხელისუფლება ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისის ნიშნებს ვერ ხედავს და იმედოვნებს, რომ ქუჩის აქციები ჩაწყნარდება და უკმაყოფილების ტალღა გადაივლის.

ამ თემაზე ჩვენი დასავლელი პარტნიორების გაცხადებული პოზიციებისა და შიდა პოლიტიკაში შექმნილი ვითარების ფონზე თქვენ როგორ შეაფასებდით ხელისუფლების ქმედებებს?

- ხელისუფლებასთან მიმართებაშიც განვაცხადე ამ დღეებში, რომ მათაც არ აქვთ რეიტინგის გაუმჯობესების სტრატეგია და ოპონენტების მიერ შემოთავაზებული ნეგატიური დღის წესრიგის მიხედვით ცხოვრობენ.

რაც შეეხება პოლიტიკურ კრიზისს, მას აქვს კონკრეტული განმარტებები, გააჩნია კრიზისის რომელ სახეობაზე ვსაუბრობთ. თუ პოლიტიკურ კრიზისში ვგულისხმობთ საქართველოს სახელმწიფოებრიობის ფორმირებას, საბჭოეთიდან დღემდე, ამ 28 წლის განმავლობაში, ერთი ფორმაციიდან მეორეში გადასვლისას, მთელი ეს პერიოდი პოლიტიკურ კრიზისში ვიმყოფებით.

ხელისუფლებას არ აქვს რეიტინგის გაუმჯობესების სტრატეგია და ოპონენტების მიერ შემოთავაზებული ნეგატიური დღის წესრიგის მიხედვით ცხოვრობს

თუ ვისაუბრებთ პოლიტიკური კრიზისის სხვა სახეობებზე, ხელისუფლება სახელმწიფოს მართავს, სახელმწიფო სტრუქტურები ახორციელებენ საკუთარ ფუნქციებს, უმრავლესობის შენარჩუნების და მთავრობის ჩამოყალიბების ან ბიუჯეტის მიღების პრობლემები ჯერ-ჯერობით სახეზე არ გვაქვს.

შესაძლოა ცალკეული ინსტიტუტების მიმართ კითხვები არსებობდეს, მაგრამ კრიზისი სხვა რამეა. ჩემი შეფასებით, რაც ახლა ხდება ეს არა პოლიტიკური კრიზისი, პოლიტიკური დაპირისპირებაა, პოლიტიკურ ოპონენტთა შორის თანაცხოვრების კრიზისია.

- „შენების“ მოძრაობის ლიდერის დავით უსუფაშვილის აზრით, „ხელისუფლება სუპერთავდაჯერებულად იქცევა“... „ადეკვატურად რომ აფასებდეს ვითარებას, გაუგონარ შეცდომებს არ დაუშვებდა“.

მეტიც, მისივე აზრით, „გერმანული მოდელის“ შეთავაზებამ გააშიშვლა ხელისუფლების პოზიცია, რომ პროპორციული არჩევნები მათ შემთხვევით და ვიღაცის გამო კი არ ჩაუვარდათ, არამედ რაც თქვეს, ახლა უკან გააზრებულ-გაცნობიერებულად წაიღეს.

„გერმანული მოდელი“ სწორედ იმიტომ იქნა შერჩეული, რომ იგი ყველაზე ადეკვატური კონტრნაბიჯია რათა პროცესები კონტროლიდან არ გამოვიდეს“ - აცხადებს დავით უსუფაშვილი.

თუ „გერმანული მოდელით“ მაჟორიტარების პრობლემა იხსნება, თან იგი პროპორციულზე გადასვლის საშუალებას იძლევა, თან იმასაც უზრუნველყოფს, რომ პროცესები კონტროლიდან არ გამოვიდეს, თქვენი აზრით, რატომ არ ცდილობს მმართველი ძალა „გერმენული მოდელის“ განხილვას?

- „შენების“ მოძრაობის ლიდერი ერთ დროს „ოცნების“ მეშვეობით მოვიდა ხელისუფლებაში და „ოცნების“ ხელისუფლების პარლამენტის სპიკერი იყო, ამავე დროს საკონსტიტუციო კომისიის თავმჯდომარე იყო. ვერ ვიხსენებ იმ პერიოდში მის აქტივობებს საკონსტიტუციო მოწყობის მიმართულებით.

ახლა ე.წ. „გერმანული მოდელი“ შემოაგდო, რომელიც ნორმალურად არავის გაუაზრებია. საარჩევნო სისტემების ერთ-ერთმა ექსპერტმა ლადო ბოჟაძემ „გერმანულ მოდელთან“ მიმართებაში განაცხადა, რომ გერმანიის პარლამენტში დეპუტატთა რიცხოვნობა კონსტიტუციით შეზღუდული არაა. ეს მოდელი, არჩევნების შედეგებიდან გამომდინარე, ითვალისწინებს დეპუტატთა სხვადასხვა რაოდენობას.

საქართველოს შემთხვევაში დეპუტატების რიცხოვნობის გაზრდა რეფერენდუმის გარეშე შეუძლებელია, რადგან, როგორც უკვე აღვნიშნე, 1,5 მილიონმა ადამიანმა პარლამენტის რიცხოვნობა 150 დეპუტატით განსაზღვრა. შესაბამისად რიცხოვნობის გაზრდას ან შეზღუდვის გაუქმებას რეფერენდუმის ჩატარება სჭირდება, რომლის მომზადებას და ჩატარებას ჯერ საკანონმდებლო ცვლილებები ესაჭიროება, რადგან, თუ სწორად მახსოვს, გაუქმებულია, შემდეგ კი მომზადება და ჩატარება.

საქართველოს შემთხვევაში დეპუტატების რიცხოვნობის გაზრდა რეფერენდუმის გარეშე შეუძლებელია, 1,5 მილიონმა ადამიანმა პარლამენტის რიცხოვნობა 150 დეპუტატით განსაზღვრა. შესაბამისად რიცხოვნობის გაზრდას ან შეზღუდვის გაუქმებას რეფერენდუმის ჩატარება სჭირდება

ამის შემდეგ საკონსტიტუციო ცვლილებები უნდა განხორციელდეს. დღევანდელ რეალობაში ეს შეუძლებლად მიმაჩნია. ცალკე საკითხია გვჭირდება თუ არა ისეთი მოდელი, რომელშიც არათუ კონსტიტუციური, მარტივი უმრავლესობის მოპოვებაა შეუძლებელი. ეს მოდელი, ჩემი ინფორმაციით, ომის შემდეგ იქნა შემოღებული, როცა ჰიტლერის გამოცდილების შემდეგ არავის მისცემოდა ერთპარტიული მმართველობის შესაძლებლობა.

შარშან ვრცლად ვწერდი, თუ რა პრობლემები ჰქონდა მერკელს ამ საარჩევნო სისტემის გამო. 6 თვე მოანდომა მერკელმა მთავრობის ფორმირებას და კოალიცია დიდი წვალებით შეაკოწიწა. გერმანიაში ეს მოხერხდა, რადგან იქ პარტიები კონკრეტულ იდეოლოგიებს, ღირებულებებს, შეხედულებებს, პრინციპებს ეფუძნება, როცა შესაძლებელია მწვანეები, სოციალისტები, ქრისტაინ-დემოკრატები ან სხვები ჯერ შეთანხმდნენ მათი წესდებებიდან გამომდინარე როგორ პოლიტიკას გაატარებს კოალიციური მთავრობა და შემდეგ აცხადებენ შეთანხმების შესახებ, და როგორც წესი, მიღწეული შეთანხმება ცხოვრებაში სტაბილურად რეალიზდება.

ჩვენთან, ჩვენი პრიმიტიული პოლარიზებით, პროდასავლურებად და პრორუსულებად დაყოფილი პოლიტიკური პარტიების პირობებში, „გერმანული მოდელის“ გადმოკოპირება რა რისკებს შეიცავს ვინმემ გაიაზრა? თუ ყველაფერი მხოლოდ იმ მიზნით კეთდება, რომ ხელისუფლებას ეკინკლაონ?

ჩვენთან, ჩვენი პრიმიტიული პოლარიზებით, პროდასავლურებად და პრორუსულებად დაყოფილი პოლიტიკური პარტიების პირობებში, „გერმანული მოდელის“ გადმოკოპირება რა რისკებს შეიცავს ვინმემ გაიაზრა? თუ ყველაფერი მხოლოდ იმ მიზნით კეთდება, რომ ხელისუფლებას ეკინკლაონ?

ნუთუ პარტიულ ბოსებს არ ესმით, რომ ქვეყნის ნებისმიერ მოდელზე გადაყვანას წინ უნდა უძღოდეს სიღრმისეული, ფუნდამენტალური კვლევები, დასკვნებით, რისკების გამოკვეთით, შეფასებებით და ა.შ.

თუმცა, ჩვენ მეცნიერება, მეცნიერული მიდგომები კანალიზაციის ნიაღვარს გავუტოლეთ და ქვეყანას ქრონიკული, გაუაზრებელი რეფორმების პირობებში ვაცხოვრებთ ისე, რომ სპეციალისტთა აზრი, კვლევები არავის აინტერესებს.

სანამდე მივედით, პოლიტიკური სიმპატიებისგან თავისუფალმა მკითხველმა შეაფასოს. კიდევ ერთი, როგორი კონსტიტუციური მოწყობა გვჭირდება ჩვენ უნდა გადავწყვიტოთ, მოქალაქეებმა.

- ახლა ვხედავთ, თუ როგორ ცდილობს მმართველი გუნდი იმის მტკიცებას, რომ ივანიშვილს პროპორციულზე გადასვლის პირობა არ მიუცია. არადა, ამგვარი პირობა რომ საჯაროდ ითქვა, გვახსოვს. მეტიც, მისი ადრესატი რომ უპირველესად პოლიტიკური კლასი იყო და არა ფართე გაგებით მთელი საზოგადოება, ეგეც ცხადი იყო.

თქვენი აზრით, ან რატომ დაანონსა, ანაც, რატომ წაიღო უკან ივანიშვილმა და „ქართულმა ოცნებამ“ თავისივე ინიციატივა?

- პირველ რიგში, დავიწყებ იმით, რომ შექმნილი მითი, თითქოს ბიძინა ივანიშვლილი თანაპარტიელებთან შეუთანხმებლად წყვეტს პარტიულ, ხაზს ვუსვამ, პარტიულ საკითხებს, გადაჭარბებულია. ვინც ამას ამტკიცებს, ან ცრუობს, ან არ იცნობს არც ივანიშვილს, არც შიდა სამზარეულოს.

ივანიშვილს არც მე ვიცნობ პირადად, თუმცა, რამდენადაც მაქვს ინფორმაცია შიდა სამზარეულოსთან დაკავშირებით, ის უსმენს მის თანაპარტიელებს. შესაძლოა ერთმა ჯგუფმა დაუსაბუთოს რაიმე საკითხის სისწორე და დაითანხმოს. შემდეგ კი, შეიძლება, იმავე საკითხზე, მოისმინოს სხვა პირის ან ჯგუფის არგუმენტები და შეცვალოს პოზიცია. ამ შემთხვევაში არ ვსაუბრობ მერყეობაზე, არამედ მოსმენაზე. ეს კარგად იციან მისმა მოქმედმა და ყოფილმა თანაპარტიელებმა.

როგორც ვიცე-პრემიერმა თეა წულიკიანმა განაცხადა, პროპორციულ სისტემაზე გადასვლა პირადად ბიძინა ივანიშვილის იდეა იყო და განხილვებისას იგივე მაჟორიტარები ამ იდეის წინააღმდეგ გამოდიოდნენ.

ივანიშვილის სიტყვა დღეს ძალიან ბევრს არ ახსოვს და თვლიან, რომ მან ეს როგორც უკვე გადაწყვეტილი საკთხი ისე გამოაცხადა. არადა, მან თქვა „მზად ვართ დავიწყოთ კონსულტაციები“, „2020 წელს ჩატარდეს“ და ა.შ. ასევე ახსნა მიზეზები. კარგი იქნება ეს 5 წუთიანი მიმართვა კიდევ ერთხელ მოისმინონ.

ივანიშვილის სიტყვა დღეს ძალიან ბევრს არ ახსოვს და თვლიან, რომ მან ეს როგორც უკვე გადაწყვეტილი საკთხი ისე გამოაცხადა. არადა, მან თქვა „მზად ვართ დავიწყოთ კონსულტაციები“, „2020 წელს ჩატარდეს“ და ა.შ. ასევე ახსნა მიზეზები. კარგი იქნება ეს 5 წუთიანი მიმართვა კიდევ ერთხელ მოისმინონ

ამ განცხადების შედარება იმ აფიორებთან, რომლებზეც ზემოთ ვისაუბრე, არც კი შეიძლება. თუმცა, ისეთი სურათი იხატება, თითქოს ქვეყანა ჩამოიქცა.

იურიდიულად, რაც მოხდა, პოლიტიკურ პროცესში ჯდება. პრეტენზია შეიძლება გვქონდეს მომხდარის მორალურ მხარესთან - კენჭისყრა იყო სპექტაკლი, თუ მაჟორიტარებს მართლა ჰქონდათ საკუთარი პოზიცია. გემოვნების ამბავია ვინ რას დაიჯერებს და ყველა ჩვენგანი საარჩევნო ურნასთან მიიღებს სათანადო გადაწყვეტილებას.

პოლიტიკოსებს შეუძლიათ ერთმანეთი ყველაფერში დაადანაშაულონ, პასუხს არ აგებენ. მათ შეუძლიათ 14 ნოემბრის კენჭისყრა სპექტაკლად მონათლონ. ჩვენ, ანალიტიკოსებს, ექსპერტებს, პოლიტოლოგებს არ გვაქვს უფლება სათანადო ფაქტების გარეშე, მხოლოდ ვარაუდის დონეზე დანამდვილებით ვამტკიცოთ, ვინ რა მოტივით რომელი ფერის ღილაკს დააჭირა თითი, რადგან ცილისწამებაში ჩაგვეთვლება. ჩვენ შეგვიძლია ან ვივარაუდოთ რა მოხდა, ან შევაფასოთ უკვე მომხდარი ფაქტი.

ამიტომ ვარაუდებით და შეფასებით შემოვიფარგლები. ის რომ ამ ინიციატივით ბიძინა ივანიშვილმა საპროტესტო მუხტი ჩაახშო, არ დავეთანხმები, რადგან ივნისის აქციების შემდეგ ზუსტად 2 თვე იყო გასული. შეგახსენებთ, ივანიშვილის აღნიშნული ბრიფინგი 24 აგვისტოს გაიმართა. ამიტომ, ვერ ვიგებ, რა ინტერესი უნდა ჰქონოდა, უკვე ჩამცხრალი აქციების შემდეგ ჩაეფიქრებინა ახალი დაპირება და „გადაგდება“, როგორც უწოდებენ, და ახალი პროტესტის გამოწვევა?

თუ ასე ჰქონდა ჩაფიქრებული, ხომ მარტივი გასათვლელი იქნებოდა, რომ დაპირების შეუსრულებლობას მოჰყვებოდა პროტესტი?!

სხვა ვარაუდების დასმაც შეიძლება. რაც შეეხება შეფასებას, ყველაზე დიდი რეპუტაციული დარტყმა ზუსტად რომ „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარეს მიადგა. რატომ უნდა ჩაეფიქრებინა საკუთარი თავის წინააღმდეგ მსგავსი დარტყმა და ახალი საპროტესტო ტალღა, არ მესმის.

ყველაზე დიდი რეპუტაციული დარტყმა ზუსტად რომ „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარეს მიადგა. რატომ უნდა ჩაეფიქრებინა საკუთარი თავის წინააღმდეგ მსგავსი დარტყმა და ახალი საპროტესტო ტალღა, არ მესმის

როცა მან ეს ინიციატივა გააჟღერა, მის ოპონენტებს საკმაოდ მძაფრი რეაქცია ჰქონდათ, რომ ივანიშვილი აპირებს დაანაწევროს პარლამენტი, იყიდოს პატარ-პატარა პარტიები და ასე შექმნას კოალიციაო.

თუ თავშივე ასე ჩაიფიქრა, უკვე ვთქვი, რომ ალოგიკურია. თუ მერე გადაიფიქრა და ასეთი სცენარი დადგეს, მაგრები ყოფილან. დაწერის გარდა, განხორციელებაც ხომ უნდა, რომ ყველას შეშფოთება ჰქონდეს სახეზე?!

ისიც ვიცით, რომ „ოცნების“ იმ ფრთას, რომელიც მას გამოეყო, გაცხადებული ჰქონდა, რომ არ შეეგუებოდნენ ჩაგდებას, არა იმიტომ, რომ მოსწონთ პროპორციული სისტემა, არამედ დასავლელ პარტნიორებს ვეღარ აუხსნიდნენ. აწყობდათ ეს დანაკარგი და მაინც წავიდნენ ამაზე?!

არ ვიცი. კითხვები არსებობს, მაგრამ ჩემი მხრიდან ბრალდებები შეიძლება მხოლოდ ფაქტებზე დაყრდნობით. ვიმეორებ, მაჟორიტართა გარკვეული ნაწილის მიერ წითელ ღილაკზე დაჭერით და ცვლილების ჩაგდებით, ზიანი მიადგა ბიძინა ივანიშვილს. თუ დავეთანხმებით ვერსიას, რომ ბიძინა ივანიშვილმა გადაიფიქრა დანაპირების შესრულება, მაშინ გამოდის, რომ თვითზიანი მიიყენა.

ცვლილების ჩაგდებით, ზიანი მიადგა ბიძინა ივანიშვილს. თუ დავეთანხმებით ვერსიას, რომ ბიძინა ივანიშვილმა გადაიფიქრა დანაპირების შესრულება, მაშინ გამოდის, რომ თვითზიანი მიიყენა

ამავე დროს, დავინახეთ ისიც, რომ მოსახლეობის მხრიდან ამ საკითხის გაპროტესტებას საკმაოდ მწირი მხარდაჭერა ჰქონდა. შესაბამისად, ხალხი 2020 წელს გადაწყვეტს ვის დააკისროს პასუხისმგებლობა ან დააკისროს თუ არა.

- დამკვირვებელთა ნაწილის აზრით, პროპორციულზე უარის თქმით, „ქართულმა ოცნებამ“ და მისმა ლიდერმა ბიძინა ივანიშვილმა მთელ ქართულ პოლიტიკურ სპექტრსა და ჩვენ დასავლელ პარტნიორებს უთხრა შემდეგი - შეეგუეთ 2020 წლის შემდეგაც ოცნებისმმართველობას, როგორც ნაკლებ ბოროტებას, როგორც სტაბილურობის გარანტორს მოძალადე და გადამტრიალებელი ოპოზიციის საპირწონედ.“

ამ მოსაზრების სავარაუდო მართებულობას „ქართული ოცნების“ ერთ-ერთი ლიდერის რომან კაკულიას გამონათქვამი ამყარებს - „ოცნება“ უნდა წავიდეს, მაგრამ „ოცნება“ მანამდე არ უნდა დასუსტდეს, ვიდრე მომსვლელი მხოლოდ „ნაცმოძრაობა“ არ იქნება.“

რჩება შთაბეჭდილება, რომ პროპორციულ სისტემაზე გადასვლა სწორედ „ოცნების“ არჩევნებში დამარცხებასა და „ნაციონალების“ ხელისუფლებაში დაბრუნების შიშს უკავშირდებოდა.

თქვენ როგორ შეაფასებდით ამ თემაზე თქვენივე კოლეგების გარკვეული ნაწილის მოსაზრებებს და 2020 წლის არჩევნებისთვის „ოცნების“ უკვე გაცხადებულ ლოზუნგს - არა „ნაციონალებს“?

- პოლიტიკური სპექტრის ორპოლუსიანობა არაა სიახლე, რაშიც ორთავე პოლუსი ერთმანეთს უწყობენ ხელს. ასეთი კონფიგურაციის გაერთიანება ლოზუნგით „ყველა ერთის წინააღმდეგ“, თუ „ერთად ერთის წინააღმდეგ“, „ქართულ ოცნებას“ ფუფუნებაში ამყოფებს.

სიღრმეში არ შევალ. არ ვაპირებ ოპოზიციისთვის რჩევების მიცემას. ისედაც საკმაოდ გამოვთქვი ბოლო ერთი წლის მანძილზე. პოლიტიკურ სპექტრს არ შესწევს თვითგანახლების უნარი. არცერთი მოქმედი ხელისუფლება კი თავის საპირწონედ პოლიტიკურ ძალას არ შექმნის.

რაც შეეხება დასავლეთის პოზიციასთან დაკავშირებულ თქვენი კითხვის ნაწილს, ოპოზიცია თავად უწყობს ხელს „ქართულ ოცნებას,“ რომ დასავლეთისთვის ის ერთადერთ საიმედო პარტნიორად განიხილებოდეს. როცა საკუთარ აქციებს ჯერ პატრიოტების მიერ დანიშნულ თარიღს ამთხვევ, ერთიანდები მეორე პრორუსულ პარტიასთან და ისეთ ლიდერებთან, რომელთა წინააღმდეგ ადრე ჯაშუშობის ბრალდებით სისხლის სამართლის ძებნას ახორციელებდი, ჩვენი მოსახლეობის გარდა, დასავლეთიც ადევნებს თვალს.

ოპოზიცია თავად უწყობს ხელს „ქართულ ოცნებას,“ რომ დასავლეთისთვის ის ერთადერთ საიმედო პარტნიორად განიხილებოდეს

აქციების ფონზე ჩვენ ვხედავთ თავდაცვის მინისტრის ვიზიტს ამერიკაში, ნატოს მინისტერიალში საგარეო საქმეთა მინისტრის მონაწილეობას, საქართველოს მხარდამჭერ ორპარტიულ რეზოლუაციას და ა.შ. რა თქმა უნდა საკონსტიტუციო ცვლილების ჩავარდნის ახსნა მოუწევს ქართულ ოცნებას, თუმცა დასავლეთი მოითმენს 2024-მდე.

- როგორც საუბრის დასაწყისში ავღნიშნე, ჩვენ გვერდს ვერ აუვლით აქციებზე დაკავებულების სასამართლო პროცესებს. სამართლებრივ საკითხებში ჩახედული ადამიანების მტკიცებით, ის, რაც აქციებზე 37 დაკავებული ახალგაზრდების სასამართლო პროცესებზე ხდებოდა, მართლმსაჯულებასთან საერთო არაფერი აქვს, ვინაიდან, ადგილი ჰქონდა უამრავ პროცესიალურ თუ სხვა სახის დარღვევებს და განაჩენიც აბსურდული იყო.

ამ თემაზე მსჯელობისას გია ხუხაშვილმა სოციალურ ქსელში ამგვარი მოსაზრება გამოთქვა - ლანძღვა-გინებისთვისახალგაზრდების დაპატიმრებით ხელისუფლება უცბად დაბერდა და პროტესტს კიდევ ერთი, თაობათა შორის კონფლიქტ განზომილება შესძინა. ახალგაზრდებისთვის ეს თავგადასავალია, მათი დამჭერებისთვის კი ხვალინდელი პოლიტიკური ვერდიქტი.”

ძნელი დასაჯერებელია რომ ხელისუფლებაში ამგვარ საკითხებზე არავინ ფიქრობდეს... თაობათა კონფლიქტიკაღა აკლდა ახლა ჩვენს ისედაც აწეწილ-დაწეწილ ქვეყანას...

- სასამართლოებთან დაკავშირებით სჯობს იურისტებს მიმართოთ. ჩემთვის კითხვას ბადებს რატომ იხილავს 37 საქმეს ერთი მოსამართლე? ამავე დროს, მიუღებელია პარლამენტის ბლოკირება და აქციების რადიკალიზაცია და დაპირებები, დავაქცევთ ეკონომიკას, ჩამოვაქცევთ ლარს და ა.შ. ასევე მიუღებელია პოლიციელის შეურაცხყოფა.

რაც შეეხება თაობებს და კერძოდ ახალგაზრდობას, წინა ხელისუფლებისგან განსხვავებით „ოცნებამ“ მთლიანად ჩააგდო ახალგაზრდებთან, ასევე სხვა თაობებთან და ფენებთან მუშაობა.

სასამართლოებთან დაკავშირებით კითხვას ბადებს რატომ იხილავს 37 საქმეს ერთი მოსამართლე?... რაც შეეხება თაობებს და კერძოდ ახალგაზრდობას, წინა ხელისუფლებისგან განსხვავებით „ოცნებამ“ მთლიანად ჩააგდო ახალგაზრდებთან, ასევე სხვა თაობებთან და ფენებთან მუშაობა

აქციებზე ჩვენ, მეტწილად, „ოცნების“ ოპონენტთა პარტიული აქტივისტების ახალგაზრდულ ფლანგს ვხედავთ. „ნაცმოძრაობა“ ახალგაზრდობასთან აქტიურად მუშაობდა არა მხოლოდ ხელისუფლებაში ყოფნის დროს, არამედ ხელისუფლებიდან წასვლის შემდეგაც, რასაც ვერ ვიტყვით დღევანდელ მმართველ გუნდზე. შესაბამისად, ვერ მოგახსენებთ, ფიქრობენ თუ არა.

კობა ბენდელიანი

ინტერპრესნიუსი”

თამარ ჩუგოშვილი - მე მგონი, ადამიანი არ დადის, ვისაც სჯერა, რომ უცებ მოხდა ამბოხი უმრავლესობაში - თვალში ნაცარი არავის უნდა შევაყაროთ
ქართული პრესის მიმოხილვა 13.12.2019
ვახტანგ ძაბირაძე  -  თუ სახელმწიფოს მართვის სისტემის შეცვლა გინდა, იმ გზას კი არ უნდა გადიოდე, რომელიც შენმა წინამორბედმა გაიარა
ქართული USB კაბელი ტენე, მალე მეორადი ნარჩენებისგან დამზადდება
მედიკამენტებით უზრუნველყოფის გაუმჯობესების პროგრამის ფარგლებში PSP თურქეთის წამყვანი ფარმაცევტული კომპანიის „აბდი იბრაჰიმის“ ხელმძღვანელობას შეხვდა
ახალი წლიდან სილქნეტის ოპტიკურ ქსელში სატელევიზიო პაკეტები იცვლება
„ავერსში“ ლარის კურსის გამყარებასთან დაკავშირებით მედიკამენტებზე ფასების გაიაფება დაიწყო
2021 წლიდან, ყულევში თანამედროვე ტექნოლოგიების შესაბამისი ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის მშენებლობა იგეგმება